Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

«Στα δικαστήρια πρώην Βουλευτές – εν μέσω οικονομικής κρίσης - για υπέρογκες αυξήσεις»

Ένα ενδιαφέρον άρθρο για την γενιά των 700 -και όχι μόνο -ευρώ, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα η Σφήνα!

P.S Μάρκο στείλε τα πλήρη στοιχεία σου στο μέιλ γιατί δεν κατάλαβα ταυτότητα φίλε μου!

P.S 2 Έκπληξη σε λίγες ημέρες. θα ακούσετε τραγούδια από το Φιλιππιαδιώτικο συγκρότημα των Mouths που γράφτηκαν το 1986.



Την ώρα που χιλιάδες Έλληνες ζουν υπό καθεστώς ανασφάλειας εξαιτίας της σφοδρής οικονομικής κρίσης που χτυπά και την χώρα μας, την ώρα που οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ βλέπουν την πόρτα της ανεργίας να ανοίγει διάπλατα, πάνω από 100 πρώην Βουλευτές και Υπουργοί όλων των κομμάτων έχουν προσφύγει στην δικαιοσύνη με αγωγές κατά του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών διεκδικώντας την έκτακτη οικονομική παροχή που απέσπασαν οι δικαστικοί λειτουργοί και μάλιστα αναδρομικά από το 2002. Τα ποσά σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις ξεπερνούν τα 10 εκατομμύρια ευρώ όταν υπάρχουν συμπολίτες μας που δουλεύουν ακόμη και μετά τα 65 για μερικά ένσημα που θα τους δώσουν σύνταξη των 800 ευρώ. Πάντως οι βιομηχανία των αγωγών δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Από τα 460 μέλη που αριθμεί η Ένωση τέως Βουλευτών και Ευρωβουλευτών, αρκετοί είναι αυτοί που έχουν προσφύγει στην δικαιοσύνη ατομικά, έχοντας κερδίσει τις αγωγές στα δικαστήρια. Πέρα όμως από τα αναδρομικά θα πρέπει να υπολογίσει κανείς και την πάγια επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού από την αναπροσαρμογή των βουλευτικών συντάξεων αν κερδίσουν την υπόθεση στα δικαστήρια όπως έγινε με την περίπτωση Βουλευτού της Ενώσεως Κέντρου. Ναι καλά διαβάσατε. Πρόκειται για τον 95χρονο Άγγελο Αγγελούση πρώην Υπουργό της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου και επί 36 χρόνια βουλευτή του κόμματος του «γέρου της Δημοκρατίας». Ο υπέργηρος πρώην Υπουργός όχι μόνο κέρδισε την προσφυγή για τα αναδρομικά αλλά το συμβούλιο της Επικρατείας, αποφάσισε και την καταβολή 6000 ευρώ για ηθική βλάβη. Πρώην υπουργός που επίσης έχει καταθέσει αγωγή εναντίον του Υπουργείου Οικονομικών μιλώντας στην «Σ» υποστήριξε ότι η απόφαση αυτή δημιουργεί δεδικασμένο, προκαταλαμβάνοντας έτσι τις αποφάσεις του ΣτΕ. Μάλιστα στην ερώτησή μας γιατί ένας πρώην κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, που ψηφίστηκε από τον Λαό για να τον εκπροσωπήσει, διεκδικεί με ένδικα μέσα χρήματα, απάντησε θυμωμένος: «κάνουμε ότι κάνει και ένας απλός εργαζόμενος. Διεκδικούμε τα χρήματα που δικαιούμαστε. Αν πάτε στα διοικητικά δικαστήρια θα δείτε ότι καθημερινά ασχολούνται με τέτοιες αποφάσεις πολιτών, πολίτες είμαστε και εμείς». Οι αγωγές που έχουν καταθέσει δεκάδες πρώην Βουλευτές βρίσκονται στο στάδιο του προσδιορισμού από το διοικητικό Πρωτοδικείο. Σύμφωνα με πληροφορίες αυτό θα γίνει σύντομα με αποτέλεσμα μετά την απόφαση να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου για τις διεκδικήσεις και των νυν βουλευτών. Κι αυτό παρά την διακομματική απόφαση της Βουλής, με εντολή του προέδρου κυρίου Δημήτρη Σιούφα να μην αναπροσαρμοστούν οι μισθοί τους.

«Από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 75»
Τα δικαστήρια καλούνται να αποφασίσουν για τις αυξήσεις στις συντάξεις των Βουλευτών όταν και εφόσον αναθεωρείται ο μισθός του προέδρου του Αρείου Πάγου καθώς προβλέπεται η εξίσωση των μισθών τους. Η φάμπρικά λοιπόν των αγωγών δεν πρόκειται να σταματήσει παρά το ότι πολλοί βουλευτές αρνούνται τις αυξήσεις για να μην προσβάλλουν το κοινό αίσθημα. Η αυτόματη αναπροσαρμογή μισθών και συντάξεων έχει τις ρίζες της χρόνια πριν το 1975 με το περίφημο Ζ΄ ψήφισμα της Αναθεωρητικής Βουλής εκείνης της εποχής. Τότε λοιπόν εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο ορισμός της «εξομοίωσης» και μέχρι σήμερα καμία κυβέρνηση δεν είχε την τόλμη να την καταργήσει με νομοθετική ρύθμιση ώστε να σταματήσει η βιομηχανία των αγωγών. Κάτι όχι άγνωστο για την Βουλή καθώς ανάλογη απόφαση για την Βουλευτική αποζημίωση είχε ληφθεί το 1910 στην Α΄ Αναθεωρητική Βουλή, που συγκροτήθηκε με απόφαση του Ελευθερίου Βενιζέλου. Τότε ψηφίστηκε η πρόταση της επιτροπής επί του Λογιστικού της Βουλής, με την οποία μειώνονταν η Βουλευτική αποζημίωση από τις 724.000 δραχμές στις 651.000, εξαιτίας των δύσκολων οικονομικών συνθηκών της εποχής.

«Οι παροχές των Βουλευτών»
(με γράφημα)
Μπορεί να αποφασίστηκε η άρση του ασυμβίβαστου των 300 εθνοπατέρων της Βουλής και έτσι να μπορεί ο καθένας να κάνει την δουλειά που έκανε πριν εισέλθει στο κοινοβούλιο, όμως δεν μπορεί κανείς να πει ότι οι μισθοί τους είναι ευκαταφρόνητοι.
• Πέρα λοιπόν από την Βουλευτική αποζημίωση των 6.000 ευρώ που λαμβάνουν καθαρά και μετρητά μηνιαίως, στον μισθό τους προστίθενται και μια σειρά από παροχές και επιδόματα.
• Να ξεκινήσουμε με την συμμετοχή τους στις επιτροπές της βουλής (θα το δούμε αναλυτικότερα παρακάτω). Το επίδομα για κάθε συμμετοχή σε κοινοβουλευτική επιτροπή είναι της τάξεως των 285 ευρώ. Αν υπολογίσει κανείς ότι ο μέσος όρος συνεδριάσεων των επιτροπών είναι 4 με 5 φορές τον μήνα, τότε προσθέστε άλλα 1200 εως 1500 ευρώ για κάθε Βουλευτή.
Είναι πλέον γνωστό σε όλους ότι γίνεται πραγματική μάχη στα ενδότερα των κομμάτων για το ποιος θα συμμετάσχει στην πλέον περιζήτητη επιτροπή οικονομικών υποθέσεων και τα ονόματα σβήνονται και γράφονται μέχρι την τελευταία στιγμή. Φυσικά καταλαβαίνεται γιατί συμβαίνει αυτό. Είναι η επιτροπή που συνεδριάζει τις περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη κι έτσι τα έσοδα από αυτή είναι πολλαπλάσια.
• Επειδή όμως τα γραφεία των βουλευτών είναι πολυδάπανα το κράτος τους στηρίζει. Όσοι εκλέγονται στην επαρχία εισπράττουν επίδομα οργάνωσης γραφείου 1500 ευρώ ενώ όσοι εκλέγονται στην Αθήνα για να τακτοποιήσουν το γραφείο τους λαμβάνουν μηνιαίως 1200 ευρώ.
• Δικαιολογημένα θα πει κανείς διαμαρτύρονται οι κοινοβουλευτικοί μας εκπρόσωποι για τους μισθούς τους. Κι αυτό γιατί το επίδομα κίνησης είναι «μόνο» 730 ευρώ για τους Αθηναίους και φτάνει τα 1000 ευρώ για όσους εκλέγονται στις μακρινές περιφέρειες της χώρας. Όπως μας εκμυστηρεύτηκε Βουλευτής επαρχίας που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του «γράφουμε τόσα χιλιόμετρα κάθε μήνα που τα έξοδα κίνησης δεν φτάνουν ούτε για τα ούζα που κερνάμε τους ψηφοφόρους μας. Εξάλλου γνωρίζετε ότι δεν μας καλύπτει η Βουλή την βενζίνη των πολυτελών οχημάτων».

• Επειδή όμως οι Βουλευτές μας δεν έχουν χρόνο για χάσιμο, με τόσες επιτροπές και τόσους ψηφοφόρους να περιμένουν στα πολιτικά τους γραφεία στην επαρχία, έχουν την δυνατότητα για 104 δωρεάν αεροπορικά ταξίδια με την Ολυμπιακή και βέβαια έχουν ατέλεια στην μετακίνησή τους στα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα πλοία.

• Πιστοί στην εικόνα του σοβαρού οικογενειάρχη οι βουλευτές παντρεύονται μικροί σε ηλικία οι περισσότεροι και αποκτούν τέκνα, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων. Έτσι για να καλύψουν τέτοιες ανάγκες λαμβάνουν και τα οικογενειακά επιδόματα που προβλέπει ο Δημοσιουπαλληλικός κώδικας.

• Στην μισθοδοσία του κάθε βουλευτή προσθέστε και τον μισθό του επιστημονικού συνεργάτη που δικαιούται, που ξεπερνά τα 1500 ευρώ. Ακόμη για τις ανάγκες του γραφείου προβλέπεται η απόσπαση τεσσάρων συνεργατών από δημόσιες υπηρεσίες ή από τις υπηρεσίες του Κοινοβουλίου, όπως επίσης και ο καθιερωμένος αστυνομικός που φυλάσσει τον Βουλευτή από τα χειρότερα.

• Από τις παροχές των βουλευτών που όλοι γνωρίζουν και που βεβαίως φαίνονται θέλουν δεν θέλουν, είναι τα πολυτελή αυτοκίνητα που τους διαθέτουν. Ο πρόεδρος της Βουλής υπέγραψε το καλοκαίρι νέα συμφωνία χρονομίσθωσης για υβριδικά αυτοκίνητα κάτι που όλοι γνωρίζετε μετά την δήλωση του προέδρου του ΛΑΟΣ, για βουλευτές που είχαν και στο χωριό τους υβριδικά Τζίπ.

• Δικαιούνται επίσης ταχυδρομική ατέλεια της τάξεως των 1000 ευρώ μηνιαίως, στείλουν δεν στείλουν γράμμα, ποσό που διπλασιάζεται στις γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα καθώς τότε οι ευχετήριες κάρτες πέφτουν βροχή.

• Για όσους Βουλευτές προέρχονται από την επαρχία η Βουλή διαθέτει δωμάτιο σε κεντρικό ξενοδοχείο ή 1000 ευρώ το μήνα σε όσους θέλουν να νοικιάσουν διαμέρισμα.

• Σε κάθε έναν από τους 300 η Βουλή πληρώνει από 250 ευρώ μηνιαίως για το κινητό τηλέφωνο, ενώ η ατέλεια της σταθερής τηλεφωνίας ισούται με το ποσό των 1160 ευρώ μηνιαίως. Είναι γνωστό ότι την περίοδο που ανέλαβε ο κύριος Σιούφας ανακάλυψε ένα τρομακτικό χρέος της Βουλής προς τον ΟΤΕ ύψους 35 εκατομμυρίων ευρώ, ποσό που προσπαθεί να επιλύσει με διακανονισμό.

Ένα από τα καλά της Βουλευτικής θητείας είναι ότι η Βουλευτική αποζημίωση φορολογείται ξεχωριστά από τα υπόλοιπα εισοδήματα ενώ μέχρι να επιλυθεί το θέμα του ασυμβίβαστου η Βουλή καταβάλει τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία στα οποία ανήκαν πριν εκλεγούν. Στα 65 τους χρόνια θεμελιώνουν σύνταξη 1400 ευρώ με μόλις τέσσερα χρόνια στα βουλευτικά έδρανα, ενώ πλήρη σύνταξη ίση με το 80% του μισθού θεμελιώνουν όσοι εκλεγούν περισσότερες από τέσσερις τετραετίες.



«Μόνιμες Κοινοβουλευτικές επιτροπές»
Παραθέτουμε στο γράφημα όλες τις επιτροπές που είναι ενεργές κατά την τρέχουσα περίοδο. Να σημειώσουμε ότι συμμετέχουν σε αυτές περίπου 586 μέλη βουλευτές. Αν υπολογίσει κανείς ότι συνεδριάζουν όλες τουλάχιστον πέντε φορές τον χρόνο επί 285 ευρώ που είναι η αποζημίωση για τον καθένα τότε μόνο για τις επιτροπές το κονδύλι της Βουλής είναι περίπου 850. 000 ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχουν διαρκείς επιτροπές που προκαλούν εντύπωση όπως η υποεπιτροπή υδατικών πόρων αλλά και η επιτροπή βιβλιοθήκης της Βουλής. Σύμφωνα με το περιοδικό «Βουλή και Ευρωβουλή» για την τρέχουσα Κοινοβουλευτική περίοδο και μέχρι την 31η Αυγούστου 2008, οι πρωταθλητές βουλευτές των επιτροπών ανήκουν στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Πρώτος με 66 παρουσίες ο Παναγιώτης Λαφαζάνης του ΣΥΡΙΖΑ, δεύτερος ο Κωνσταντίνος Αλυσανδράκης του ΚΚΕ με 60 όπως και ο τρίτος σε παρουσίες σε επιτροπές, ο Αθανάσιος Πλεύρης του ΛΑΟΣ.

«Οι αποζημιώσεις των Βουλευτών στον προϋπολογισμό»
Από τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών και μέσα από τον προυπολογισμό του 2008 που κατετέθη στην Βουλή διαπιστώνει κανείς τα συνολικά ποσά που διατίθενται για τις αποζημιώσεις των βουλευτών. Για τις βουλευτικές αποζημιώσεις του 2008 σε σχέση με το 2006 έχουμε μια αύξηση των 3.860.000 ευρώ και συνολικό ποσό 43.867.000 ευρώ. Στον κωδικό 0121 στον οποίο αναγράφεται και πάλι σαν δαπάνη αποζημίωση βουλευτών το ποσό σε σύγκριση με το 2006 είναι αυξημένο κατά 1.460.000 ευρώ και φτάνει τα 26.499.700 ευρώ. Αξιοσημείωτο είναι το ποσό για τις αποζημιώσεις συμμετοχών σε επιτροπές που αγγίζει τα 5.436.700 ευρώ, κάτι που σημαίνει ότι αν το διαιρέσουμε με τον καθένα από τους 300 βουλευτές, τότε αναλογεί στον καθένα τους 18.122 ευρώ.


«Συνοπτικά κόστος Βουλευτή επαρχίας ανά έτος»
• Μισθός: 6000 ευρώ Χ 12 μήνες = 72.000 ευρώ
• Επιτροπές: μέσος όρος 1500 το μήνα 12 (συν θερινό τμήμα) = 18.000 ευρώ
• Επίδομα γραφείου: 1500 X 12 μήνες = 18.000 ευρώ
• Επίδομα κίνησης: 1000 ευρώ Χ 12 μήνες = 12.000 ευρώ
• Αεροπορικά εισιτήρια: 104 το χρόνο Χ μέσο όρο 200 ευρώ για κάθε ένα = 20.800 ευρώ
• Μισθοδοσία επιστημονικού συνεργάτη: 1500 μηνιαίως Χ 12 = 18.000 ευρώ
• Ταχυδρομική ατέλεια: 1000 ευρώ μηνιαίως Χ 14 (διπλά Χριστούγεννα και Πάσχα) = 14.000 ευρώ
• Επίδομα κινητής και σταθερής τηλεφωνίας : 1410 μηνιαίως Χ 12 = 16.944 ευρώ
• Επίδομα ενοικίου: 1000 μηνιαίως Χ 12 = 12.000 ευρώ
Συνολικό ποσό 201.744 χωρίς να υπολογίσει κανείς τα οικογενειακά επιδόματα, το πολυτελές αυτοκίνητο και τις ατέλειες σε πλοία και μέσα μαζικής μεταφοράς.

«Τι ισχύει σε άλλες χώρες» (Γράφημα)
Βρετανία (646 μέλη): 7.200 ευρώ αμοιβή το μήνα
10.400 αμοιβές συνεργατών το μήνα
26.000 ευρώ διάφορα έξοδα το μήνα
Ιταλία (630 μέλη): 5.500 ευρώ αμοιβή το μήνα
4.000 ευρώ έξοδα παραμονής το μήνα
4.000 ευρώ για έξοδα κίνησης το μήνα
3.100 ευρώ το μήνα για τηλεφωνία
Ισπανία (350 μέλη) : 3.000 ευρώ αμοιβή το μήνα
1800 ευρώ έξοδα διαμονής το μήνα
250 ευρώ έξοδα μετακίνησης το μήνα

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008

Ο παράξενος κόσμος των καλλιτεχνών!

Αφιερωμένο σε όλους σας από ένα παιδί που δεν γνωρίζαμε και που έψαχνε και ο ίδιος.




Μην αναρωτιέσται γιατί. Εκείνος ήξερε. Απολαύστε μόνο τις ωραίες μουσικές και τα λόγια που έγραφε. Δυστυχώς προσωπικά δεν γνωρίζαμε ότι έγραφε μουσική!




Καλό ταξίδι...

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008

Fleetwood Mack!

I´m so afraid



Τραγούδι ύμνος στην αθωότητα, με ένα απίστευτο σόλο!

Ένα κομμάτι τώρα από τα αγαπημένα τών μαθητών του 2ου Λυκείου Φιλιππιάδας, παρά το ότι το τραγούδι γράφτηκε το 1977. Υπάρχει στο άλμπουμ Rumors, που θεωρείται από τα καλύτερα στην ιστορία της μουσικής. Το περιοδικό Rolling Stone το κατέταξε στο νούμερο 23 στην λίστα του με τα 500 καλύτερα όλων των εποχών, ενώ το Q στην 68η. Παγκοσμίως πούλησε πάνω από 33 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ.
Προσέξτε το ανέβασμα με το μπάσο λίγο πρίν το τέλος.

The Chain



Και κλείνουμε με την μεγάλη επιστροφή των Fleetwood, το 1987 με το άλμπουμ Tango in the night, που ξεπέρασε και αυτό τα 15 εκατομμύρια σε πωλήσεις. Ξεχωρίσαμε από εκεί το Big Love, που ήταν το αγαπημένο των θαμώνων της «Αποκάλυψης».

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

Τι ακούγαμε 20 χρόνια πρίν! 1988

Συγκλονιστικό!

You just stepped into the maintrack
Climbed down off the fence
Words are your weapon
Lies are your defence
I know what you want
And I see what you see
Youre looking for somebody
But he isnt me
Find yourself another
Because we will not be lovers

How your eyes are like tortures
And your presence is bliss
I never knew time
Could speed and zip like this
The touch of your flesh
Is tough to resist
Planets collide, collide
At the smack of your kiss
But you can kiss your brother
Because we will not be lovers

Now youre pulling down curtains
Youve been sparking old flames
Youve been causing disturbance
Crying for shame
Youve been knocking on doors
Youve been abusing my name
Youve been casting up doubt
Youve been throwing your blame
But you can throw it at your mother
We will not be lovers

Now the worlds full of trouble
Everybodys scared
The landlords are frowning
Cupboards are bare
People are scrambling
Like dogs for a share
Its cruel and its hard
But it nothing compared to
What we do to each other
To each other

We will not be lovers!


Έβγαλα το βινύλιο μετά από πολλά χρόνια από την δισκοθήκη. Δεν είναι δυνατόν. Παρά τα σκρατς από τα πολλά παιξίματα, σOυ κόβεται η ανάσα!

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Ακούστε το δυνατά!!!

Ήρθε ο καιρός. Απελευθερώστε τις εσωτερικές δυνάμεις σας και επιτεθείτε! Βαλλόμεθα πανταχώθεν. Εξάλλου η εφηβεία δεν τελειώνει ποτέ!

I wanna be an anarchist
Oh what a name
Get pissed destroy !



Στην Stone House και στον πινέζα, άρτα και τα δυο. Γινόταν ζύμωση. ABSOLUTELY PARANOID!

All day long I think of things
But nothing seems to satisfy
Think I'll lose my mind
If I don't find something to pacify

Black Sabbath Paranoid



The Stooges - LooseI took a record of pretty music
I went down and baby you can tell
Cause I'm loose

Στην Αποκάλυψη, παλιό καφέ της Φιλιππιάδας, με τρομερή δισκοθήκη, ακαταμάχητο feeling και φυσικά τον γίγαντα Θειόπουλο!




ΠΡΟΣΟΧΗ!ΜΗΝ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ. ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ!
Dead Kennedys - Too Drunk to Fuck


Driving fast with mister Spok! Very fast, Very Speedy!
Scorpions - Speedy's coming (1974)

Το περίεργο είναι ότι εκείνη την εποχή παρά το ότι είμασταν μικρή επαρχία, με δύσκολη επικοινωνία, άκουγες τα πάντα. Σε αντίθεση με σήμερα. Κρίμα!
ΜΗ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ...ΔΥΝΑΜΩΣΤΕ
Iron Maiden-The trooper




Public enemy number one
Understand;
So lock up your daughter n' lock up your wife
Lock up your back door and run for your life

AC/DC - T.N.T. (LIVE)



I'm over the edge
I'm sorry I hurt
You so badly, girl

The Animals - The Night



Deep Purple - Highway Star[Original Live]

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

Running up that hill!

It doesn't hurt me.
Do you want to feel how it feels?
Do you want to know, know that it doesn't hurt me?
Do you want to hear about the deal that I'm making?
You, It's you and me.

And if I only could,
I'd make a deal with God,
And I'd get him to swap our places,
Be running up that road,
Be running up that hill,
Be running up that building.
Say, If I only could, oh...

You don't want to hurt me,
But see how deep the bullet lies.
Unaware, I'm tearing you asunder.
Ooh, There is thunder in our hearts.

Is there so much hate for the ones who love?
Tell me we both matter don't we?

You,
It's you and me,
It's you and me who won't be unhappy.

And if I only could,
I'd make a deal with God,
And I'd get him to swap our places,
Be running up that road,
Be running up that hill,
Be running up that building.
Say, If I only could, oh...

You,
It's you and me,
It's you and me who won't be unhappy.

Come on baby, come on darling
Let me steal this moment from you now
Oh come on angel, come on come on darlin'
Let's exchange the experience oh...

And if I only could,
I'd make a deal with God,
And I'd get him to swap our places,
Be running up that road,
Be running up that hill,
With no problems...

Say if I only could,
I'd make a deal with God,
And I'd get him to swap our places,
Be running up that road,
Be running up that hill,
With no problems...

Say if I only could,
I'd make a deal with God,
And I'd get him to swap our places,
Be running up that road,
Be running up that hill,
With no problems...

Say, If I only could...
Oh...
Be running up that hill,
With no problems...

If only I could,
Be running up that hill...


Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

80's μέρος δεύτερο!

Μέχρι τα τέλη του 80΄ που άνοιξε ο Αντρέας το club noir στην Φιλιππιάδα, τα πάρτυ γίνονταν σε άσχετους χώρους. Πρώτα και πριν απόλα στο κτίριο της παλιας πυροσβεστικής, που δυστυχώς το γκρέμισαν για να το κάνουν άθλιο πάρκινγκ.

Carrara - Disco King



Μετέπειτα οι χώροι διασέδασης ήταν η ταβέρνα τα "πέντε αδέρφισ" του Γιολδάση, πάνω από το σημερινό πρατήριο και τέλος η ταβέρνα του θρυλικού Μάχου, δίπλα από τον Άγιο Βησσαρίωνα.

Pino D'Angio - Ma Quale Idea



Μεταμορφωνόταν κυριολεκτικά. Μηχανήμστα ήχου, στρόμπο λάιτ και φωτορυθμικά, αυτά τα παλιακά. Και το κυριότερο, υπήρχε απίστευτο συναίσθημα και φλέρτ, που δεν υπάρχει σήμερα, στα καφέ του σαλονιού της πόλης μας. Σκεφτείτε ότι δεν υπάρχει ένα κλάμπ. Είναι όλα καφετέριες. Τέλος πάντων, μερικά τραγούδια που δεν μας αντιπροσωπεύουν μουσικά, αλλά ήταν τεράστιες επιτυχίες στα πάρτυ των σχολείων στον Μάχο.

Moti Special - Cold Days Hot Nights


Με αυτό να βλέπατε τι γινόταν στις πίστες. Έπαιρναν όλοι πόζες, με φούλ τζέλ στο μαλλί , μπάγκι παντελόνι και βάτες στα πουκάμισα.
Μichael cretu - Samurai



Ο Μισέλ ήταν ο σύζυγος και η προστατευόμεη κυρά του η περίφημη Sandra. Μεγάλο χίτ την εποχή του "παράδεισου", όπου πηγαίναμε εκδρομές με το σχολείο και το πάρτυ άναβε στις εννιά το πρωί.
Sandra - Maria Magdalena



Ο λοφίος και ο Μπίτσουλας έπαιζαν τα ιταλοντίσκο για το ιδρωμένο φιλιππιαδιώτικο κοινό, με το στρόμπο στα ντουζένια του.
Cause you are young - C. C. Catch



Το επόμενο αγαπημένο του ντιτζέι της εποχής Σταύρου. Διαγωνισμός χωρού στον Παράδεισο
Tow Of Us - Blue Night Shadow



Γράφοντας μηνύματα στα θρανία του δευτέρου λυκείου. Σνυθηματικά. Και καταλάβαινε. This is your fine time to change your mind




ΑΣΥΛΛΗΠΤΟ. ΚΙ ΟΜΩΣ. ΤΟ ΧΟΡΕΥΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΑ ΚΛΑΜΠ ΜΑΝΙΩΔΩΣ.



Αυτό το Ιταλοντίσκο μου άρεσε πραγματικά. Και το αγόρασα τότε παρακαλω. Ανάμεσα σε ramones και Stooges.


Πω Πω δάκρυα οι μαθήτριες! Τότε. και μεις σαν τα κοράκια περιέναμε!

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

Ενα μικρό αφιέρωμα στα 80΄s

Culture club - Do you really want to hurt meΜε τα πόδια από τον Αγιο Βησσαρίωνα στην αγορά, για φροντιστήριο και το σιγοτραγουδούσαμε με την Γωγώ!





Talk Talk - Living in another world

Από το άλμπουμ Colours of spring, που αγόρασα στον Τσιρώνη στην Αρτα.Έλιωσε το βινύλιο.



Laura Branigan - Self Control
Εκδρομή 2ου Λυκείου Φιλιππιάδας στον Παράδεισο. Κυριολεκτικά!


Phil Collins - In The Air Tonight
Σε ηλικία 12 ετών, για πρώτη φορά στον Κάπτεν, για πρώτη φορά στον Άγιο Νικήτα. Ήταν πραγματικό σοκ!Εκεί θα είναι και η τελευταία!





A Flock Of Seagulls - I Ran
Βόλτα στον "πινέζα" για καφέ και το βράδυ RUBBY A, με την Μελίνα!



Frankie Goes To Hollywood - Relax (Don't Do It)Relax στου Μπέη. εκει που σήμερα είνα αναψυκτήριο, παλιά ήταν θεραπευτήριο! when you wanna come!





Spandau Ballet - True
Τι δάκρυα Θεέ μου. Ευαίσθητο τμήμα το Γ2!




Duran Duran - Save a PrayerΜου είχε φέρει τον δίσκο ο Γιώργος Χ. με τον αδερφό του τον Κώστα. Στα κουρσάκια, κατα την διάρκεια του πανηγυριού, που τότε γινόταν πίσω αό την Αστυνομία!



Simply Red - Holding back the years
Α,ρε Σπόκ τι μου θύμισες! i'll keep holding on!




Men at work: Land down under!!!!
Είχα λιώσει την κασσέτα με αυτούς τους περίφημους Αυστραλούς. Ξέρετε πως λεγόταν η κασσέτα, Ξ2 δηλαδή ξένα νούμερο δυο και τις πούλαγε ο Σιαμαντάς στην Άρτα. έκαναν θραύση. Δεν υπήρχαν πικάπ...ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ, ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ,πολλές μοναχικες στιγμές in the land down under

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008

Wish you were here!

Έφυγε και ο Ρικ Ράιτ απο κοντά μας. Ιδρυτικό μέλος των FLOYD και συνθέτης σε πολλά ψυχεδελίκά κομμάτιατους και σε κάποια απλώς αριστουργήματα.




So, so you think you can tell Heaven from Hell,
blue skies from pain.
Can you tell a green field from a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?
And did they get you to trade your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?
How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
Running over the same old ground.
What have you found? The same old fears.
Wish you were here.

Learning to fly!

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

Ιστορία των SEEDS!

Από τα αγαπημένα μου κομμάτια, το πρώτο σίνγκλ των Seeds,με τίτλο, Cant seem to make you mine!



Στα μέσα της δεκαετίας του `60, δεκάδες underground μικρά συγκροτήματα γέμιζαν τις σκηνές των αμερικάνικων clubs, προσπαθώντας να μιμηθούν τη ροκ άποψη που επέβαλε μία από τις μεγαλύτερες μπάντες που προέκυψαν στη garage σκηνή. Οι Seeds είχαν μια απλότητα και ταυτόχρονα μια μουσική ιδιαιτερότητα που τους έκανε από νωρίς να ξεχωρίσουν.Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Muddy Waters τους αποκάλεσε κάποτε «τους Rolling Stones της Αμερικής».

Το παρθενικό τους άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1966. Οι στίχοι του Sky Saxon έκρυβαν μια μυστηριώδη γοητεία, ενώ οι βρετανικές και μπλουζ επιρροές τους έκαναν εμφανές από την αρχή ότι η μπάντα προσανατολιζόταν προς έναν ήχο που τους διαφοροποιούσε κατά κόρον σε σχέση με τους κλασσικούς αμερικανοτραφείς ανταγωνιστές τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι υψηλές οκτάβες και ο φρενήρης ρυθμός του “Evil Hoodoo” που ως κομμάτι ήταν τόσο κοντά στο πανκ όσο οποιοδήποτε άλλο έβγαλε η δεκαετία του `70.



Παρόλα αυτά το κομμάτι που θα γινόταν σήμα κατατεθέν τους ήταν το πολυαγαπημένο, μέχρι και σήμερα, “Pushin’ Too Hard”, που συνδύαζε έναν καθαρόαιμο garage rock ήχο με μια τάση προς την ψυχεδέλεια. Πρωτεργάτης και κεντρική φιγούρα στη δημιουργία του σχήματος δεν ήταν άλλος από το χαρισματικό frontman του, τον Sky Saxon, που επιστράτευσε τους Jan Savage στις κιθάρες, Daryl Hooper στα πλήκτρα και Rick Andridge στα ντραμς και έκλεισε και την πρώτη συμφωνία με μια μικρή δισκογραφική εταιρεία του Λος Άντζελες για ένα πρώτο 45άρι που θα είχε τον τίτλο “Can’t Seem To Make You Mine” (1965). Αργό στο ρυθμό του, αλλά με τρομερή εσωτερική ένταση, το κομμάτι αυτό έμελλε να γίνει μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκροτήματος, αναδεικνύοντας το μοναδικό φωνητικό ύφος του Saxon.

Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε το “Pushin’ Too Hard”, το απόλυτο Seeds κομμάτι, όπως αναφέραμε πριν, που έφτασε μάλιστα μέχρι το #36 των charts του Billboard. Βασιζόταν σε ένα απλό riff, πάνω στο οποίο ο Sky Saxon είχε επενδύσει όλη την εφηβική οργή του, και χαρακτηριζόταν από έναν μινιμαλισμό ο οποίος αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για αναρίθμητες μπάντες στο μέλλον.



Ένα δεύτερο πιο περιπετειώδες LP κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1966 με τίτλο “Web Of Sound”. Το άλμπουμ ήταν γεμάτο με σκληρά 60’ς τραγούδια, συμπεριλαμβανομένου του 14λεπτου “Up In Her Room” αλλά και του άκρως χορευτικού “Mr.Farmer”, το οποίο και αποτέλεσε ακόμα μια επιτυχία στα Αμερικάνικα Charts για το συγκρότημα. Το κομμάτι έκανε μια δυναμική επιστροφή σχετικά πρόσφατα, μέσα από το soundtrack της ταινίας του Cameron Crow, “Almost Famous”.

Καθώς η δεκαετία του ‘60 πλησίαζε προς το τέλος της, οι Seeds κάνουν μια στροφή στην καριέρα τους εγκαταλείποντας το καθαρόαιμο garage για να πειραματιστούν πάνω στο πρωτοεμφανιζόμενο τότε flower – power κίνημα, πριν αυτό μεταμορφωθεί σε εμπορεύσιμη μόδα από τα media. Το αποτέλεσμα ήταν ο δίσκος “Future” (1967) όπου οι συνθέσεις του Sky Saxon περιείχαν έντονα acid στοιχεία ενώ η μπάντα καινοτομούσε, όπως αντίστοιχα οι Beatles στην Αγγλία, χρησιμοποιώντας Ανατολικού στυλ ενορχηστρώσεις και ήχους (θυμηθείτε χαρακτηριστικά τα “Travel With Your Mind” και “March of the Flower Children” από αυτό το δίσκο).

Το group συνέχισε να βρίσκεται στο προσκήνιο, ειδικά μετά το πέρασμα που έκανε από την ταινία του Jack Nicholson “Psych Out”. Ακολούθησε η κυκλοφορία του “The Wind Blows Your Hair” το 1967, που βρίσκει τη μπάντα να παίζει ως headliner πάνω από ονόματα όπως οι Doors, οι Buffalo Springfield, οι Vanilla Fudge, οι Byrds, οι Kinks, και οι Four Seasons, ενώ σε μια συναυλία στην Νέα Υόρκη βρέθηκαν να μοιράζονται τη θέση του headliner με τον Jimi Hendrix.

Λίγο αργότερα ήρθε η κυκλοφορία του “A Spoonful of Seedy Blues” που υπογραφόταν από τους Sky Saxon Blues Band και είχε σχόλια στο οπισθόφυλλο από το Muddy Waters. Το 1968, οι Seeds επιστρέφουν με το δίσκο “Raw and Alive: Merlins Music Box” που περιείχε δυνατές διασκευές στο κλασσικό υλικό της μπάντας αλλά και ένα καταιγιστικό καινούργιο κομμάτι το “Satisfy You”.



(O sky saxon διασκευάζει i wanna be your dog την εποχή που επανίδρυσε τους Seeds)

Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80, ο Saxon επανασυνδέει τους αρχικούς Seeds για μια σύντομη περιοδεία το 1989, στην οποία εμφανίζονταν ως headliners δίπλα στους Love, τους Big Brother and the Holding Company και τους Strawberry Alarm Clock. Φτάνουμε στο 2002, όταν ο Sky αποφασίζει να φτιάξει τους Seeds από την αρχή, με νέους μουσικούς που αποτελούν και τη μοναδική μπάντα που κατάφερε ποτέ να αποδώσει την αυθεντική δύναμη της μουσικής παρακαταθήκης που δημιούργησε το σχήμα στο παρελθόν. Ξεκινώντας μια μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ευρώπη, ο Saxon και οι ταλαντούχοι μουσικοί του απέδειξαν ότι, αν μη τι άλλο, ο θρύλος των Seeds είναι ακόμη εδώ…

Το 2004 ο Sky και οι Seeds πραγματοποίησαν μία σειρά συναυλιών στη Μεγάλη Βρετανία και την Ευρώπη, πότε μόνοι τους και πότε παρέα με τον Arthur Lee και τους Love, ενώ παράλληλα ηχογράφησαν το album, “Red Planet”, που βγήκε στην αγορά στα τέλη του χρόνου. Το 2006 κυκλοφόρησε το ολοκαίνουργιο album του Sky Saxon με τίτλο “Transparency”, για τη δημιουργία του οποίου συνεργάστηκε με μέλη πολύ σπουδαίων συγκροτημάτων, όπως οι Spacemen 3, οι Barracudas και οι Scientists.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

Ευλογημένος ο άνεμος που σε έφερε!

Bless The Weather - JOHN MARTYN
Time after time, I held it
Just to watch it die
Line after line, I loved it
Just to watch it cry.

Bless the weather that brought you to me
Curse the storm that takes you away
Bless the weather that brought you to me
Curse the storm that takes you home.

Wave after wave, I watched it
Just to watch it turn
Day after day, I cooled it
Just to watch it burn.





Bless the weather that brought you to me
Curse the storm that takes you home
Bless the weather that brought you to me
Curse the storm that takes you away.

Pain after pain I stood in
Just to see how it would feel
Rain after rain I stood in
Just to make it real.

Bless the weather that brought you to me
Curse the day you go away
Bless the weather that brought you to me
Curse the storm that takes you away.

Time after time, I held it
Just to watch it die
Line after line, I held it
Just to watch it cry.

Bless the weather that brought you to me
Curse the storm that takes you away
Bless the weather that brought you to me
Curse the storm that takes you away.

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2008

Superstylin !!! Ακούστε το Δυνατά!!!

Enta in de dance, Plug it in an we begin
Crowd up in de centa, Dey watch (be dibidim)
Watch da way we drop it in a mix timin'
Rise and amplifyin' when we come in wit de swing

Just followin-da-back an natrally harmonizin'
Climb into position wit synchronized thi-ngs
Live from out da ghetto, We maximi-ing
Sound-o-da Groove Armada, We Supastylin'

We Supastylin'...

Κόκκινα σύννεφα. Στα ηλεκτρικά καλώδια περνούν δεκάδες μηνύματα. Óλοι έχουν κάτι να πουν. Κατεβαίνουν τα σύννεφα. Χιλιάδες λέξεις, εκατομμύρια. Ένα πουλί πάνω στο σύρμα πιάνει το μήνυμα της μοναξιάς. Δεν πετά. Κάθεται να ακούσει. Τα σύννεφα καλύπτουν τα καλώδια. Στο απέραντο σύμπαν η μικρή ηλεκτρονική μοναξιά πετά μαζί με το πουλί. Κανείς δεν ακούει. Θέλει να πετάξει τις λέξεις από μέσα του. Αδύνατον. Βγαίνουν ψυχρά μεγκα-πιπιές. Δεν μπορεί να απλώσει το χέρι του και να το κάνει δεν είναι κανείς δίπλα του, μονάχα ο υπολογιστής. Δεν ακούγεται τίποτε. Μόνο η ανάσα του. Και ο ήχος του υπολογιστή..



Δείτε και την στούντιο εκτέλεση και θα καταλάβετε γιατί χορεύει όλο το Γκλάστονμπέρι..

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008

Εποχή ... Moby!

Αγόρασα ένα δίσκο με κομμάτια συγκροτημάτων από το Μάντσεστερ. Μεταξύ αυτών υπάρχει κι ένα πολύ αγαπημένο που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, όπως και την ιστορία του...

Underworld - dark and long (dark train)



Το 1994 μεταξύ άλλων πραγμάτων που έκανα ήταν και η δημιουργία ενός club στην Άρτα. Μαζί με τον φίλο μου Κώστα Γαλήνα (ιδιοκτήτη τώρα της Vegera) νοικιάσαμε για απίστευτο εκείνη την εποχή ποσό ένα τεράστιο χώρο στον κέντρο της πόλης, όπου μέχρι τότε ήταν σκυλάδικο. Αποφάσισα να το ονομάσουμε Moby εξαιτίας της μανίας μου τότε με τον μουσικό.



Στην πρόσοψη της εισόδου είχαμε αναρτήση σε τεράστιο μέγεθος την φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω. Την μεγέθυνση από το βινύλιο είχε κάνει ο Δημήτρης Παπαρύνης. Το είχαμε φωτογραφήσει και το έστειλε στην Άθήνα. Ήταν άκρως επιβλτική η είσοδος και το όνομα επιτυχημένο για την εποχή όπου ο Moby δεν ήταν γνωστός. Γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Κάτι σαν εθνικός ύμνος για το μαγαζί την εποχή που εγώ έμεινα (ούτε ένα χρόνο) ήταν το κομμάτι Dark and Long των Underworld. Σβήναμε όλα τα φώτα, άνοιγε μόνο το στρόμπο λάιτ και έκλεινε το πρόγραμμα κάθε βράδυ με αυτό το τραγούδι, το οποίο χόρευαν όλοι σε μυστηριακή κατάσταση. Ωραίες εποχές.
Το μαγαζί υπάρχει ακόμη, με το ίδιο όνομα (προς τιμήν του ο Μαζαράκος με ρώτησε γιαυτό).



Έβαλα κα μερικά κομμάτια που έπαιζαν εκείνη την εποχή στο Moby για να πάρετε μια γεύση.

REACH (LIL MORE MIX) - LIL MO YING YANG (CLASSIC HOUSE)


Με το επέμενο τραγούδι των Everything But The Girl γινόταν ένας πανικός. Άρεσε πολύ, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι όλο το άλμπουμ είναι σχεδόν τέλειο.



Το επόμενο είναι το Children από τον Robert Miles. Dream House το ονόμαζαν τοτε εένα με ξενέρωνε δεν ξέρω γιατί, αλλά το παίζαμε καθώς ήταν σαρωτική επιτυχία το 1995.



Για να κλείσω όπως άρχισα οι Underworld, δημιουργήθηκαν το 80΄ από τους Karl Hyde καιRick Smith στην Βρετανία. Κυκλοφόρησαν κάποια άλμπουμ χωρίς επιτυχία, όμως το 1991 στο σχήμα μπήκε ο Darren Emerson, τρομερός Dj και γνώστης της ηλεκτρονικής μουσικής. Η μεγαλύτερη επιτυχια του συγκροτήματος ήρθεμε το Born Slippy που ακούγεται στο θρυλικό Trainspotting του Danny Boyle, όπως και το αγαπημένο μας Dark and Long. Μεχρι τότε δεν ειχε κυκλοφορήσει σε σίνγκλ, τ είχα σε παράνομο βινύλιο αό Αγγλία, φυσικά μετά αό ένα χρόνο που έπαιζε στην Άρτα κι αφού γνώρισε επιτυχία αό την ταινά κυκλοφόρησε και σε σίνγκλ.
Πολλά φιλιά !

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008

Να θυμούνται οι μεγαλύτεροι, να μαθαίνουν οι μικρότεροι!

Third Bardo - I'm Five Years Ahead Of My Time/My Rainbow Life (Roulette 4742) 1967

Αγαπημένο γκρούπ από τα σίξτις,από τον χώρο της ψυχεδέλειας. Νεουορκέζικο συγκρότημα έβγαλε μόνο ένα σίνγκλ αλλά δημιούργησε σχολή. Υπάρχει στην φοβερή σειρά που όλοι πρέπει να αγοράσετε Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965-1968 Box Set.



Σημείωση: Οι εικόνες είναι άσχετες, απολάυστε μουσική.

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2008

Σίγησε για πάντα ο κορυφαίος ISSAC HAYES!

Πέθανε ένας ακόμη κορυφαίος της Soul. Την Παρασκευή 2 Μαρτίου του 2007 μόλις είχε φτάσει στο Ιντερκοντινένταλ στην Αθήνα από Los Angeles. Ήπιαμε καφέ και συζητήσαμε για μουσκή παρά την κούρασή του. Έφυγε 65 ετών και πρόσφερε στην σύγχρονη μουσική τόσα πολλά. Λίγοι, μαζί με αυτόν χάραξαν την πορεία του ήχου του 20υ αιώνα.
Παραθέτω παλιότερο αφιέρωμα που του είχα κάνει..
Καλό ταξίδι!



Τρίτη, 27 Φεβρουάριος 2007

ISAAC HAYES «Ένας θρύλος στην Ελλάδα»
Το Σάββατο 3 Μαρτίου, η On Stage και η Astra παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον ζωντανό θρύλο της soul, Isaac Hayes, έναν από τους σημαντικότερους και με μεγαλύτερη επίδραση μαύρους μουσικούς όλων των εποχών, live, στο Κλειστό Γυμναστήριο Φαλήρου (Tae Kwon Do).

Μια μοναδική ευκαιρία για τους λάτρεις της μαύρης μουσικής να δουν από κοντά έναν από τους τελευταίους μεγάλους του είδους. Είναι η πρώτη και ίσως να είναι και η τελευταία φορά που θα τον δούμε στην χώρα μας για αυτό τρέξτε. Πάντως όσοι δεν τον γνωρίζετε παραθέτουμε ένα απόλυτα πλήρες βιογραφικό του.

Εξηντα πέντε ετών σήμερα, ο Isaac Hayes “κουβαλάει” πίσω του μία τεράστια καριέρα 40 και πλέον χρόνων, κατά τη διάρκεια των οποίων συνεργάστηκε με ορισμένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της soul μουσικής, όπως οι Otis Redding, Johnnie Taylor, Bar Kays, Booker T. Jones (Booker T. and the MGs), Sam & Dave, Millie Jackson, Dionne Warwick και πολλοί άλλοι.Υπήρξε ο πρώτος Αφρο-Αμερικάνος συνθέτης που κέρδισε βραβείο Oscar, για το μουσικό θέμα της ταινίας Shaft, το 1971, ενώ θεωρείται ένας από τους βασικότερους συντελεστές της περίφημης δισκογραφικής εταιρείας Stax Records.

Μέχρι σήμερα, έχει 7 Νο. 1 R & B albums (με το κλασσικό “Hot Buttered Soul” να ξεχωρίζει), έχει συμμετάσχει σε δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, ενώ τα τραγούδια του έχουν διασκευαστεί ή χρησιμοποιηθεί σαν samples από αμέτρητους σύγχρονους καλλιτέχνες, όπως οι Massive Attack, Portishead, Tricky, TLC, TuPac Shakur, Eric B. And Rakim, Big Daddy Kane, Dr. Dre, Snoop Dog, Destiny’s Child, Ice Cube, Notorious B.I.G., Mase, DJ Quik, Yo To και άλλοι. Άλλωστε, αποτελεί μία από τις βασικότερες επιρροές της rap / hip hop σκηνής, αφού τόσο ο μονόλογος του Theme From “Shaft”, όσο και το περίφημο “Ike’s Rap” που ηχογραφήθηκε το 1970 (!!) – μια δεκαετία πριν από το, θεωρούμενο ως απαρχή του συγκεκριμένου μουσικού ρεύματος, “Rappers Delight” των Sugarhill Gang – είναι τα κομμάτια που στην ουσία έβαλαν τις βάσεις πάνω στις οποίες δούλεψαν αμέτρητοι μεταγενέστεροι μαύροι – και όχι μόνο – μουσικοί.

Το 2002 έγινε μέλος του Rock And Roll Hall Of Fame, ενώ τρία χρόνια αργότερα εισήχθη και στο Songwriters Hall Of Fame, μαζί με τους Robert B. Sherman, Richard M. Sherman, Bill Withers, John Fogerty, Steve Cropper και David Porter, γεγονός φυσιολογικό για έναν άνθρωπο που έχει συνθέσει τόσο σπουδαία και διαχρονικά κομμάτια, όπως το “Theme From Shaft”, το “Soul Man” και το “Hold On, I’m Coming”, μεταξύ άλλων.Για την ανθρωπιστική του εκστρατεία, η οποία κρατάει χρόνια και συνεχίζεται μέχρι σήμερα μέσω του Isaac Hayes Foundation, τιμήθηκε από τη βασιλική οικογένεια της Γκάνα και φέρει πλέον και ο ίδιος – έστω και τυπικά – τη βασιλική ιδιότητα, κάτω από το όνομα Nene Katey Ocansey I.

Ο Isaac Hayes έχει κερδίσει τη θέση του ως μία από τις επιδραστικότερες –και παραγωγικότερες– προσωπικότητες της Αφρο–Αμερικανικής κουλτούρας, εδώ και πολλά χρόνια και μέχρι σήμερα. Σπάνιος μουσικός και συνθέτης, συγγραφέας, ηθοποιός (χαρακτηριστικότατος ο ρόλος του ως “The Duke” στην περίφημη ταινία του John Carpenter «Απόδραση Από Τη Νέα Υόρκη»), επιτυχημένος επιχειρη-ματίας και εξαιρετικός... μάγειρας (άλλωστε, δά-νειζε και τη φωνή του στον, διάσημο πλέον, χαρακτήρα του Chef από τη γνωστή σειρά κινουμένων σχεδίων South Park, για εννέα περίπου χρόνια, πριν αποχωρήσει φέτος για λόγους δεοντολογίας), αποτελεί μία από τις σπουδαιότερες παρουσίες του φετινού συναυλιακού χρόνου, ιδίως από τη στιγμή που είναι ελάχιστες οι φορές που μας επισκέπτονται τόσο σημαντικοί καλλιτέχνες της soul μουσικής.

SOULSVILLE: Τα νεανικά χρόνια του Isaac Hayes

Ο Isaac Hayes γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1942, στο Covington του Tennessee, μία περιοχή που βρίσκεται γύρω στα 50 χιλιόμετρα νότια του Memphis.Ορφάνεψε σε νηπιακή ηλικία, με αποτέλεσμα να μεγαλώσει, μαζί με την αδελφή του Willete, υπό την επίβλεψη και φροντίδα των γονέων της μητέρας του, Willie και Rushia Addie-Mae Wade, οι οποίοι εμφύσησαν στον Hayes την αγάπη τους για τις απλές απολαύσεις της αγροτικής ζωής. “Καλλιεργούσαμε μόνοι μας την τροφή μας, είχαμε καλαμπόκι και μελάσσα, ενώ ένας σάκος αλεύρι μπορούσε να μας κρατήσει για αρκετούς μήνες. Πέρα από το ότι εκτρέφαμε και λίγα ζώα, ο παππούς μου συχνά πήγαινε για κυνήγι κι επέστρεφε με μερικούς λαγούς, οπότε είμασταν απόλυτα ικανοποιημένοι με αυτά που είχαμε. Όταν όμως μεταφερθήκαμε στο Memphis βρεθήκαμε μπροστά σε μια πρωτόγνωρη εμπειρία.”Δυστυχώς όμως, μετά τον πρόωρο χαμό των γονιών του, η ζωή έμελλε να δείξει ξανά το σκληρό της πρόσωπο.

Μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, η υγεία του παππού του άρχισε να χειροτερεύει ραγδαία. Από ένα σημείο και μετά έμεινε κατάκοιτος, για να πεθάνει τελικά όταν ο Isaac είχε φτάσει στην ηλικία των 11 ετών. «Τότε ήταν που αντιμετωπίσαμε πραγματικά δύσκολες στιγμές σαν οικογένεια», θυμάται ο ίδιος, «όταν ξεκίνησα να δουλεύω σε βαμβακοφυτείες και να κάνω, στην κυριολεξία, ένα σωρό διαφορετικές δουλειές, έτσι ώστε να τα βγάζουμε πέρα.»
Μοιάζει σαν ειρωνεία της τύχης, αλλά η τωρινή επίσημη κατοικία του, στο ανατολικό Memphis, έχει θέα σε αυτά ακριβώς τα λειβάδια όπου οι αφρο-αμερικάνοι καλλιεργούσαν το βαμβάκι –συνήθως για λογαριασμό των γαιοκτημόνων– επί δύο αιώνες.

Ο Hayes, βέβαια, δεν έμεινε μόνο σε αυτό, αφού παράλληλα έκανε διάφορα θελήματα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, γι’ αυτόν και την υπόλοιπη οικογένειά του. Κούρευε το γρασίδι σε κήπους, παρέδιδε τα ψώνια, καθώς και ξύλα για θέρμανση σε διάφορα σπίτια, ενώ στον...ελεύθερο χρόνο του καθάριζε τα παπούτσια των περαστικών στη Beale Street.Για έναν έφηβο, όμως, η φτώχεια είναι πολύ σκληρή, ιδίως από τη στιγμή που συνδυάζεται με την πρώτη συνειδοτοποίηση που επέρχεται, συνήθως, σε αυτή την ηλικία. Στην περίπτωση του Hayes είχε ένα αποτέλεσμα που έμελλε να τον σημαδέψει για την υπόλοιπη ζωή του.

Αισθανόμενος μειονεκτικά απέναντι στους συνομηλίκους του, λόγω της τραγικής οικονομικής κατάστασής του, και πιστεύοντας ότι δεν μπορεί να προσελκύσει τα κορίτσια επειδή δεν είναι καλοντυμένος, αποφάσισε να εγκαταλείψει το Manassas High School, όπου φοιτούσε. Μετά από έξι εβδομάδες, μία αντιπροσωπεία καθηγητών κατέφθασε στο σπίτι του για να πει τα νέα στη γιαγιά του. «Θεέ μου, ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί...», θυμάται, «αλλά εκείνοι το μόνο που της είπαν ήταν πως ‘αυτός ο νεαρός έχει πολλά να προσφέρει και δεν έχουμε τη δυνατότητα να τον χάσουμε.’»Οι καθηγητές μάζεψαν ορισμένα ρούχα και τα πρόσφεραν στον νεαρό Isaac, ο οποίος αποφάσισε να επιστρέψει στο σχολείο και να πάρει, τελικά, το απολυτήριό του.

Αυτή η κίνηση τους χαράχτηκε ανεξίτηλα στο μυαλό και την ψυχή του και αποτελεί το βασικό λόγο που ο μεγάλος αυτός καλλιτέχνης έχει αφιερώσει πάρα πολύ χρόνο καταβάλοντας προσπάθειες για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού και, αντίστοιχα, την εξάπλωση της –βασικής, τουλάχιστον– μόρφωσης σε όλα τα κοινωνικά στρώματα του πληθυσμού, τόσο στις Η.Π.Α., όσο και στις φτωχές χώρες της Αφρικής. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν η Πολιτεία του Tennessee αποφάσισε να τον τιμήσει, εκείνος φρόντισε να μεταφέρει το αντίστοιχο βραβείο στο Manassas High School.Ο Hayes τραγουδούσε στην εκκλησία από την ηλικία των πέντε, αλλά σταμάτησε όταν η φωνή του «έσπασε», στην εφηβεία. Λίγο αργότερα, μετά από προτροπή ενός σχολικού συμβούλου, συμμετείχε σε έναν διαγωνισμό ταλέντων, τραγουδώντας την επιτυχία του Nat King Cole, Looking Back. Όπως λέει ο ίδιος «όταν τελείωσα όλοι είχαν σηκωθεί όρθιοι και χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό!

Πραγματικά ένιωσα υπέροχα! Μέσα σε μια νύχτα ένα σωρό κορίτσια, ακόμα και μερικά που πήγαιναν μία – δύο τάξεις πιο ψηλά από εμένα, με προσκαλούσαν να βγούμε για φαγητό! Αληθινή μεταστροφή στη μέχρι τότε ‘καριέρα’ μου! Έτσι, άρχισα να ασχολούμαι με τη μουσική στα σοβαρά.»Αμέσως μετά, έγινε μέλος της σχολικής μπάντας και έμαθε να παίζει σαξόφωνο υπό την καθοδήγηση του Lucian Coleman, αδελφού του hard-bopper George Coleman. Παράλληλα, ο Hayes καταπιάστηκε με όλα σχεδόν τα παρακλάδια της μαύρης μουσικής, αφού τραγουδούσε gospel με τους Morning Stars, doo-wop με τους Sir Isaac and the Doo-Dads, τους Teen Tones και τους Ambassadors, ενώ έπαιζε και λίγη jazz με τους Ben Branch Band στο Club Tropicana, στο βόρειο Memphis.

Αργότερα έπαιζε σαξόφωνο και τραγουδούσε blues στους Calvin Valentine and the Swing Cats, διασκέδαζε τους μαθητές μαζί με τους Missiles σε parties αποφοίτησης και, παράλληλα, έκανε εντατικά μαθήματα πιάνου.


Τα χρόνια της Stax

Ο Hayes αποφοίτησε τελικά σε ηλικία 21 ετών από το Manassas, το 1962. Ήταν η χρονιά αμέσως μετά από τις πρώτες του κυκλοφορίες της νέας δισκογραφικής εταιρείας με το όνομα Stax Records, μέρος της Satellite Records και του Satellite Record Store, το οποίο άνοιξε το 1958 και στεγαζόταν στο παλιό Capitol Theatre. O Hayes κέρδισε πολλές υποτροφίες από κολέγια, χάρη στο εξαιρετικό μουσικό ταλέντο του, αλλά επέλεξε να μην πάει σε κανένα από αυτά. Αντ’ αυτού, εντρύφησε αρκετά στις γνώσεις του στο πιάνο έτσι ώστε να βρει δουλειά με το βαρύτονο σαξοφωνίστα Floyd Newman στο Plantation Inn στο δυτικό Αρκάνσας.

Ο Newman συνεργάστηκε –και αυτός– με την Stax Records στα τέλη του 1963: το “Frog Stomp” ήταν το μόνο solo single που ηχογράφησε ποτέ, στο οποίο συμμετείχε ο Hayes στη σύνθεση και στο πιάνο.«Εκείνη την περίοδο που ήμουν εκεί», θυμάται ο Hayes, «ο Jim Stewart, ιδιοκτήτης της Stax, με κοίταξε και είπε, ‘Κοίτα, ο Booker T , από τους Booker T & the MG’s πήγε στην Ιντιάνα και χρειάζομαι κάποιον που να παίζει πλήκτρα. Τη θες τη δουλειά;’ Ναι!, είπα.» Οι πρώτες ηχογραφήσεις του, επί πληρωμή, ήταν με τον Otis Redding στις αρχές του 1964 και ο Hayes έγινε σύντομα μία πανταχού παρουσία στη Stax.

Λίγο αργότερα, ο τραγουδιστής και στιχουργός David Porter πρότεινε στον Hayes να συνεργαστούν σα συνθέτες. Μετά από μερικές δειλές προσπάθειες για τον Porter (“Can’t See You When I Want To”) και την Carla Thomas (“How Do You Quit [Someone You Love]”, τα πάντα άρχισαν να προσλαμβάνουν μεγάλες διαστάσεις.Ως συνθέτες, ενορχηστρωτές και παραγωγοί, το δίδυμο Hayes-Porter έγινε το πολυτιμότερο αγαθό της Stax αρχίζοντας το 1966-67. Τα hits των Sam & Dave “You Don’t Know Like I Know”, “Hold On! I’m Comin’”, “Said I Wasn’t Gonna Tell Nobody” και “Soul Man”, το περίφημο R&B κομμάτι που κέρδισε βραβείο Grammy και παραμένει εξαιρετικά δημοφιλές μέχρι σήμερα, ήταν ανάμεσα στις 200 συνθέσεις των Porter-Hayes που έγιναν επιτυχίες. Για την Carla Thomas ήταν τα “Let Me Be Good To You” και “B-A-B-Y”, ενώ για το Johnnie Taylor ήταν το “I Had A Dream”.

Το ντεμπούτο σόλο του Hayes “Presenting Isaac Hayes”, ηχογραφήθηκε ως τρίο (με το μπασίστα των MG’s Duck Dunn και το ντράμερ Al Jackson) τις πρώτες πρωινές ώρες μετά από ένα ολονύχτιο πάρτυ της Stax. Το προσωπικό, αισθησιακό, με άρωμα τζαζ, τζαμάρισμα δεν κατάφερε να μπει στα charts, αλλά έγινε σημείο αναφοράς για πολλούς μελλοντικούς δίσκους.Η δουλειά του Hayes με τους Sam & Dave, Otis Redding, Booker T & the MG’s, Mar-Keys, Rufus & Carla Thomas και, γενικότερα, όλο το δυναμικό της Stax, έγινε ο ήχος γνωστός ως “Memphis Sound”. Άλλαξε τελείως την pop μουσική και επηρέασε τους πάντες, από τον Elvis Presley και το Ray Charles, μέχρι τους Beatles και τους Rolling Stones.Στις 4 Απρίλη του 1968, ενώ η Stax οριστικοποιούσε την πώλησή της στην εταιρία Gulf & Western, ο Dr. Martin Luther King Jr. δολοφονήθηκε στο ξενοδοχείο Lorraine στο κέντρο του Μέμφις.

Ο Hayes, ο οποίος υποστήριζε τον King στην μάχη του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ήταν προγραμματισμένο να τον συναντήσει εκείνη τη μέρα. «Με επηρέασε πάρα πολύ», είπε ο Hayes. «Για έναν ολόκληρο χρόνο, δεν μπορούσα να δημιουργήσω. Είχα τόση πικρία και θυμό. Σκέφτηκα, τι μπορώ να κάνω; Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, γι’ αυτό θα γίνω επιτυχημένος και θα αποκτήσω δύναμη, ώστε να μπορώ να έχω μια φωνή που θα ακουστεί και θα κάνει τη διαφορά. Έτσι γύρισα στη δουλειά και ξανάρχισα να γράφω.

”Τα Χρόνια Της Enterprise Και Το Oscar Για Το “Shaft”

Ο Isaac Hayes ξαναβγήκε στην επιφάνεια το καλοκαίρι του 1969 με το album - ορόσημο “Hot Buttered Soul” και η καριέρα του Hayes δε θα ήταν ποτέ πια η ίδια. Το LP ήταν μια συλλογή από τέσσερα οργιώδη, αισθησιακά κομμάτια, από την 12-λεπτη εκτέλεση του “Walk On By”, που άνοιγε το album, μέχρι το 18-λεπτο “By The Time I Get To Phoenix”, που το έκλεινε. Και οι δύο μεριές μπήκαν στο TOP 40 των R&B κομματιών. Το LP έμεινε στο Pop chart για 81 εβδομάδες! Ανάγκασε τη μουσική βιομηχανία να υπολογίσει, για πρώτη φορά, τη μουσική Soul ως μορφή τέχνης αποτυπωμένη σε άλμπουμ. Μία νέα εποχή Αφρο-κεντρισμού και Μαύρης Δύναμης ανέτειλε, και το να αφιερωθεί ολόκληρο το εξώφυλλο του δίσκου στο ξυρισμένο κεφάλι του Hayes ήταν μία δήλωση επανάστασης.Το “Hot Buttered Soul“ κυκλοφόρησε κάτω από την ετικέτα της Enterprise (ναι, από το διαστημόπλοιο στο Star Trek), θυγατρικής της Stax, όπου ο Ηayes θα ηχογραφούσε για τα επόμενα πέντε χρόνια και θα έφερνε επτά Νο 1 albums!

Στις αρχές των 70’s δεν υπήρχε εβδομάδα που δύο ή ακόμη και τρία albums του δεν ήταν στα charts.Το 1970 βγήκαν στην αγορά δύο ακόμα δουλειές του, μέσα από τις οποίες επανακυκλοφόρησαν παλιότερα κομμάτια του σε μικρότερες εκτελέσεις: το “The Isaac Hayes Movement” (7 εβδομάδες Νο 1 με το “I Stand Accused”) και το “…To Be Continued” ( 11 εβδομάδες Νο 1, με την πρώτη έκδοση του “Ike’s Rap”.

Η άφιξη της ταινίας “Shaft“ το καλοκαίρι του 1971 με διπλό LP soundtrack και το ομώνυμο τραγούδι τίτλων ήταν καθοριστικό σημείο για την καριέρα του. To τρίο που αποτέλεσαν ο Isaac Hayes, ο πρωταγωνιστής της ταινίας Richard Roundtree και ο σκηνοθέτης Gordon Parks έδωσε σάρκα και οστά σε μία νέα εποχή «Μαύρης ενδυνάμωσης». Το “Shaft“ ήταν το πρώτο album στην ιστορία από solo μαύρο καλλιτέχνη που έφτασε Νο 1 - και στο Pop και στο R&B chart - για 14 εβδομάδες. Την επόμενη χρονιά, ο Hayes έγινε ο πρώτος αφροαμερικάνος συνθέτης που κέρδισε βραβείο Oscar για την καλύτερη μουσική σε ταινία. Στις επόμενες δεκαετίες συνέχισε να γράφει μουσική για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.Το 1971 και ενώ το “Shaft” ακόμη μεσουρανούσε, ο Hayes κυκλοφόρησε ένα καινούριο διπλό LP, με τον τίτλο Black Moses (No 1 για 7 εβδομάδες, το οποίο περιείχε και το διάσημο “Never Can Say Goodbye”), ένα προσωνύμιο που θα τον ακολουθούσε για πολλά χρόνια αργότερα.Αργότερα την ίδια χρονιά ήρθε το άλμπουμ “Joy“. Εκτός από το ομότιτλο κομμάτι, μία crossover R&B και pop επιτυχία, περιείχε και το “I Love You That’s All”, το οποίο στο μέλλον σάμπλαραν πολλοί, από τις TLC και τους Massive Attack μέχρι τους Eric B. & Rakim και Big Daddy Kane. Στην τελευταία δεκαετία, η μουσική του Hayes έχει σαμπλαριστεί – επισήμως – 200 φορές σε ηχογραφήσεις από Dr. Dre, Snoop Dog, Dj Quik, Ice Cube, Destiny’s Child, Tricky, Portishead (στο περίφημο “Glory Box”), TuPac Shakur και Notorious B.I.G.


Μια Νέα Εποχή / Κινηματογράφος Και Τηλεόραση

Το 1974 οι σχέσεις του με τη Stax/Enterprise είχαν αρχίσει να γίνονται όλο και χαλαρότερες, λόγω επαγγελματικών διαφωνιών. Έτσι, το 1975, ο Hayes ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία μέσω της ABC Records: την HBS (ή Hot Buttered Soul). Με το πρώτο του νέο album, “Chocolate Chip“ (No 1 για 7 εβδομάδες με το ομότιτλο R&B hit), έδειξε ότι μπορεί να προσαρμοστεί στην εποχή της disco, κρατώντας όμως την προσωπική του μουσική ταυτότητα άθικτη.Ακολούθησαν τρία νέα albums στην HBS το 1976, τα οποία μπήκαν στο Top 20 των R&B charts: “Disco Connection“, “Groove-A-Thon“ και “Juicy Fruit (Disco Freak)”.

Η περιοδεία του με τη Dionne Warwick στις αρχές του 1977, αποτυπώθηκε σε βινύλιο στην τελευταία ηχογράφηση της HBS, αφού οι οικονομικές δυσκολίες ήταν πολλές και ανάγκασαν τον Hayes να δηλώσει χρεοκοπία.Ξαναβγήκε στην επιφάνεια στα τέλη του 1977 με ένα νέο δισκογραφικό συμβόλαιο, αυτή τη φορά στην Polydor, χρησιμοποιώντας ως νέα του βάση την Ατλάντα και με νέο album, το “New Horizon”. Ακολούθησαν δύο ακόμα κυκλοφορίες, τα “For The Sake Of Love” και “Don’t Let Go”.Έπειτα έφτασε η εποχή όπου ο Hayes άρχισε να παίζει μικρούς ρόλους σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες αλλά και σειρές. Το 1981 έπαιξε τον κακό Duke στην ταινία του John Carpenter Escape From New York, ενώ το 1985 έπαιξε ρόλους σε σειρές όπως A-Team και Miami Vice, στην τηλεοπτική ταινία Jailbait: Betrayed by Innocence, καθώς και σε δύο ακόμα κινηματογραφικές ταινίες, Counterforce και Dead Aim (1987).Από τότε, δεν πέρασε ούτε χρόνος που να μην έπαιξε έναν και δύο ρόλους σε ταινίες. Ανάμεσα στις 36 που έχει κάνει, από το 1990 μέχρι σήμερα, είναι οι:Fire, Ice & Dynamite (με τον Roger Moore), Guilty As Charged (με τον Rod Steiger), Final Judgement (με τον Brad Dourif, 1992), Posse (με τον Mario Von Peebles, 1993), Ρομπέν των Δασών: Οι Ήρωες με τα Κολάν του Mel Brooks (1993), It Could Happen To You (με τον Nicolas Cage, 1994), Once Upon A Time… When We Were Colored (με τον Richard Roundtree, 1995), Flipper (με τον Paul Hogan, 1996), Six Ways To Sunday (με τη Debbie Harry, 1997), Ninth Street (με τον Martin Sheen, 1999, για την οποία έγραψε και το soundtrack), Reindeer Games (με τον Ben Affleck, 2000), Shaft (re-make με τον Samuel L. Jackson, 2000), A Man Called Rage (με τον Lance Henriksen, 2002) και την ολοκαίνουρια τηλεταινία Book Of Days (με τον Will Wheaton).

Την ίδια στιγμή, κρατούσε διάφορους ρόλους, μικρούς αλλά και μεγαλύτερους, σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές όπως οι “Tales From The Crypt”, “The Fresh Prince Of Bel-Air”, “Sliders”, “The Hughleys”, “The Education Of Max Bickford”, “Fastplane”, και πιο πρόσφατα στη σειρά “Girlfriends” με την Tracee Ellis Ross.Από μουσικής πλευράς, ο Hayes είχε γυρίσει στο προσκήνιο στα τέλη του 1986 με νέο συμβόλαιο στην Columbia και νέο album, το “U-Turn“, με single μία νέα έκδοση του “Ike’s Rap”. Το τραγούδι είχε τόσο έντονο μήνυμα ενάντια στο κρακ, που ο στίχος “Don’t Be A Resident Of Crack City” (Μην είσαι κάτοικος της πόλης του κρακ), έγινε σλόγκαν ενός κέντρου αποτοξίνωσης στο Detroit.


Το κάλεσμα Της Αφρικής

Ο ρόλος του Hayes ως ανθρωπιστή έγινε ευρύτερα γνωστός, όταν ταξίδεψε με τον Barry White στην Ακτή του Ελεφαντοστούν, στην Αφρική, στα τέλη του 1991, για να γυρίσει ένα video clip για το single του White “Dark And Lovely (You Over There)”.Όταν γύρισε στην Αμερική, ο Hayes βγήκε στο δρόμο και μίλησε σε Αφροαμερι-κάνικες κοινωνικές ομάδες και σε εκθέσεις σε όλη τη χώρα. Ενθάρρυνε όλους όσους γνώριζε να επισκεπτούν την Αφρική, αν μπορούσαν, να μιλήσουν με τους ανθρώπους εκεί ή τουλάχιστον να υποστηρίξουν την οικονομική ανάπτυξη. Σε μία τελετή που έγινε προς τιμήν του στη Γκάνα, τον Δεκέμβρη του 1992, συμμετείχαν και οι Public Enemy, οι οποίοι έδωσαν εκεί συναυλίες με τoν Hayes.

Παιδεία και Μόρφωση

Ο Hayes έχει δείξει μεγάλη αφοσίωση στην καμπάνια για την εξάπλωση του μηνύματος ότι η παιδεία και η μόρφωση είναι τα κλειδιά για την ελευθερία και την ευημερία στον κόσμο. Το 1993 έγινε επίσημα ο διεθνής εκπρόσωπος για την καμπάνια “Εφαρμοσμένη Εκπαιδευτική Σταυροφορία για την Παγκόσμια Παιδεία”. Πολύ σύντομα μετά από αυτό, ίδρυσε το Ίδρυμα Isaac Hayes (The Isaac Hayes Foundation), του οποίου αποστολή είναι να βοηθήσει ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να ολοκληρωθούν, μέσα από τη μόρφωση, τη μουσική παιδεία και μέσα από προγράμματα που ενισχύουν την αυτοεκτίμηση του ανθρώπου.

Το 1995, μόλις είχε υπογράψει νέο συμβόλαιο με τη Virgin Records, κυκλοφόρησε δύο νέα CDs: το “Raw And Defined” και το “Branded”.Το 1998 συμμετείχε στο “Blues Brothers 2000” soundtrack, μαζί με καλλιτέχνες όπως οι B. B. King, Gary US Bonds, Eric Clapton, Bo Diddley, Dr. John, Billy Preston, Lou Rawls, Koko Taylor, Jimmie Vaughan, Steve Winwood, Grover Washington και πολλούς άλλους.

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

1700 άμαχοι νεκροί!

Το μέτωπο της Ν. Οσετίας, όπως και τα περισσότερα μέτωπα του Καυκάσου, είναι κληρονομιά της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ενωσης. Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου οι Οσέτιοι ήταν από τους πρώτους που έθεσαν ζήτημα ανεξαρτησίας. Το 1991 η Γεωργία, ανεξάρτητο κράτος πια, κατάργησε την αυτονομία που απολάμβανε ώς τότε η περιοχή.


Ακολούθησαν συγκρούσεις που άφησαν πίσω τους εκατοντάδες νεκρούς και έληξαν με την υπογραφή μιας εύθραυστης εκεχειρίας το 1992.Παράλληλα, η Ρωσία δεν έπαψε να υποδαυλίζει την ένταση ανάμεσα στη Γεωργία και τις εξεγερμένες αυτόνομες δημοκρατίες της Ν. Οσετίας και της Αμπχαζίας. Το εκεί μέτωπο στις αρχές της δεκαετίας του '90 άφησε πίσω του 3.000 νεκρούς και 250.000 πρόσφυγες προκειμένου να μην επιτρέψει στη Γεωργία να μην απομακρυνθεί από τη σφαίρα επιρροής της.



Οι κάτοικοι της Ν. Οσετίας, αν και στην πλειονότητά τους δεν συγγενεύουν φυλετικά ούτε με τους Ρώσους ούτε με τους Γεωργιανούς, υπήρξαν ανέκαθεν φιλορώσοι και πολλοί διαθέτουν ρωσικά διαβατήρια.Η αντιπαράθεση με την Τιφλίδα εντάθηκε ξανά το 2006 με την εκλογή του φιλοαμερικανού Σαακασβίλι στη Γεωργία. Ο νέος πρόεδρος πρότεινε στη Νότια Οσετία διευρυμένη αυτονομία στο πλαίσιο της Δημοκρατίας της Γεωργίας. Οι Οσέτιοι, ωστόσο, σε ένα δημοψήφισμα που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από τη Γεωργία, ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας.

Φέτος η ένταση κλιμακώθηκε, μετά την απόπειρα της Γεωργίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Η Ρωσία δήλωσε ότι δεν θα ανεχθεί την εξάπλωση ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στα νότια σύνορά της και, όπως πιστεύεται, «βοήθησε» έτσι ώστε η Γεωργία να βρεθεί απασχολημένη με ένα εσωτερικό μέτωπο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, η διεθνής κοινότητα θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα παράδοξο για το οποίο έχει και η ίδια σημαντικό μερίδιο ευθύνης: Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον αναγνώρισαν την ανεξαρτησία του Κοσόβου παρά την έντονη αντίδραση της Ρωσίας, που προειδοποιούσε σε όλους τους τόνους για τη δημιουργία ενός κακού προηγούμενου.


Πώς να εισακουστούν σήμερα, όταν απευθύνουν έκκληση για τη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Γεωργίας, η οποία προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει τη Νότια Οσετία, το δικό της «Κόσοβο»;

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2008

1700 άμαχοι νεκροί!

Η Ολυμπιακή Εκεχειρία «πεθαίνει» και το κυριότερο πεθαίνουν χιλιάδες άμαχοι καθώς στην αποσχισθείσα επαρχία της Γεωργίας, Νότια Οσετία, είναι σε εξέλιξη μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση των δυνάμεων της Τιφλίδας, εναντίον αυτονομιστών ανταρτών.



Η πρωτεύουσα Τσκινβάλι δέχτηκε καθόλη τη νύχτα, καταιγισμό πυρών από άρματα μάχης και μαχητικά αεροσκάφη. Οι σφοδρές μάχες σβήνουν τις ελπίδες για ειρηνική διευθέτηση ενός προβλήματος, που απειλεί να τινάξει τον Καύκασο στον αέρα, καθώς η Νότια Οσετία είναι πλήρως ελεγχόμενη από τη Ρωσία.

Δεκαπέντε άνθρωποι έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια των μαχών, που ξέσπασαν λίγες ώρες μετά τη συμφωνία προσωρινής ανακωχής των δύο πλευρών. Αργά τη νύχτα οι δυνάμεις των Γεωργιανών επιτέθηκαν σε περιοχές της Νότιας Οσετίας και σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζουν έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους πέντε χωριά. Κάτι που αρνούνται οι αυτονομιστές της Νότιας Οσετίας.



Οι εξελίξεις βγάζουν τον νότιο Καύκασο εκτός ελέγχου. Η Ρωσία που ζήτησε την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, απάντησε ήδη με «ελεγχόμενη» στρατιωτική δράση. Τρία ρωσικά μαχητικά έπληξαν στόχους νότια της Νότιας Οσετίας, εντός της γεωργιανής επικράτειας.

Μιλώντας από το Πεκίνο, ο ισχυρός άντρας της Ρωσίας, πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν, δήλωσε ότι οι επιθετικές κινήσεις της Τιφλίδας, θα προκαλέσουν "την απάντηση του Κρεμλίνου".Ο φιλοδυτικός πρόεδρος της Γεωργίας, Μιχαήλ Σαακασβίλι, από την πλευρά του δήλωσε, ότι το μεγαλύτερο τμήμα της πρωτεύουσας της Νότιας Οσετίας, Τσκινβάλι, "απελευθερώθηκε" από τις γεωργιανές δυνάμεις και κατηγόρησε τη Ρωσία ότι διεξάγει "μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση κατά της Γεωργίας", και διέταξε την επιστράτευση χιλιάδων εφέδρων. "Καλώ τη Ρωσική Ομοσπονδία να σταματήσει να βομβαρδίζει ειρηνικές πόλεις της Γεωργίας", δήλωσε σε τηλεοπτικό του διάγγελμα προς τους πολίτες ζητώντας τους να "μην φοβούνται τις (ρωσικές) επιθέσεις".




Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με ανησυχία τις εξελίξεις. Η Ευρωπαική Ένωση δια του Χαβιέ Σολάνα κάλεσε την Γεωργία να τερματιστεί η βία και να ξεκινήσει διάλογος μεταξύ των δύο πλευρών. Η Τιφλίδα από την πλευρά της επικαλείται, για τις επιχειρήσεις, την αναγκαιότητα να σταματήσει η εγκληματική δράση των αυτονομιστών που δρουν στην Νότια Οσετία.

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2008

Επέτειος ιστορικού τέλους της Αριστεράς!

«Το χειρότερο κακό σε μια δικτατορία είναι η αντίστασις την οποία προκαλεί». Η θυμόσοφη ρήση ανήκει στον Γιάννη Τσαρούχη και το γεγονός ότι τη διατύπωσε, ενώ ακόμη διαρκούσε η δικτατορία των συνταγματαρχών του 1967-1974, δηλώνει την προφητική του οξυδέρκεια.

Η καπηλεία της αντίστασης, η εξαργύρωσή της με χυδαίο καριερισμό και εμπορευματοποιημένη ιδεολογική αλαζονεία, επιβραβεύεται πανηγυρικά κάθε χρόνο από την εκάστοτε Προεδρία της Δημοκρατίας, με «χλιδάτη» δεξίωση στους ανακτορικούς κήπους, στις 24 Ιουλίου. Ο φενακισμός κορυφώνεται με την τιτλοφόρηση: «δεξίωση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας»! Ωσάν να υπάρχει στοιχειώδους νοημοσύνης κάτοικος αυτής της χώρας που να αγνοεί ότι με την πτώση της δικτατορίας απλώς «μετηλλάξαμεν τυράννους»: Για εφτά χρόνια παρανοϊκοί ή μικρονοϊκοί στρατιωτικοί ασέλγησαν καταλύοντας απροσχημάτιστα τους δημοκρατικούς θεσμούς, ενώ τα σαΐνια της επαγγελματικής πολιτικής ενδέχεται να ασελγούν στο λαϊκό σώμα κατ’ εξακολούθησιν σώζοντας, με «επικοινωνιακά» τεχνάσματα, τις επιφάσεις λειτουργίας των θεσμών.



Για να συνεχίζεται και επί προεδρίας Κάρολου Παπούλια η καθιερωμένη δεξίωση «για την αποκατάσταση της δημοκρατίας», πρέπει η αρμοδιότητα και ευθύνη της διοργάνωσης να έχει εγκαίρως περιέλθει στην κυβέρνηση – ίσως η συνταγματική αναθεώρηση του 1985, το πολιτικό αυτό ανοσιούργημα της παπανδρεϊκής εξουσιολαγνείας, να έχει στερήσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ακόμη και από τη δυνατότητα να αποφασίζει για τις δεξιώσεις του.

Πάντως, άσχετα με τις επιφάσεις και τον χειρισμό των επιφάσεων, το καίριο και ζωτικό είναι να ωριμάζουν οι επιγνώσεις. Να συνειδητοποιήσουμε στην προκείμενη περίπτωση οι πολίτες ότι η επέτειος της 24ης Ιουλίου 1974 παραπέμπει όχι μόνο στην κατάρρευση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Σηματοδοτεί τη λήθη της αφιλόκερδης αντίστασης, το τέλος της ανιδιοτέλειας στην πολιτική, την εξάλειψη της ανυστερόβουλης στράτευσης σε κοινωνικά οράματα. Το πιο οδυνηρό: οριοθετεί η επέτειος και το τέλος της πολιτικής Αριστεράς στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα, η πολιτική Αριστερά ήταν καταγωγικά μεταπρατική, παθητικά και μιμητικά μαρξιστική. Γι’ αυτό και κόμιζε μια ξένη για την ντόπια εμπειρία αντίληψη της συλλογικότητας, όχι ως κοινωνίας, αλλά ως κολλεκτίβας. Ηταν δέσμια η Αριστερά στον ωφελιμιστικό ατομοκεντρισμό και στην υλιστική συμφεροντοθηρία του Διαφωτισμού, μήτρας και των δύο εκφάνσεων του Ιστορικού Υλισμού: καπιταλισμού και μαρξιστικού κομμουνισμού. Δεν υποψιάστηκαν οι μεταπράτες της Αριστεράς στην Ελλάδα τη διαφορά της «κοινωνίας» από την «societas», της «κοινότητας» από την «κολλεκτίβα». Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για τον κοινωνιοκεντρικό χαρακτήρα της ελληνικής πολιτικής παράδοσης, για τη μακραίωνη εμπειρία του κοινοτισμού – χλεύαζαν τη μαρτυρία που είχαν κομίσει οι έρευνες του Κωνσταντίνου Καραβίδα και του Νίκου Πανταζόπουλου.

Είχε ωστόσο το μέγα πλεονέκτημα η πολιτική Αριστερά στην Ελλάδα, ώς τις 24 Ιουλίου του 1974, να είναι εν διωγμώ. Ο διωγμός ήταν, βέβαια, συνέπεια αναπόφευκτη, κατά κύριο λόγο, ηλίθιων πολιτικών λαθών μιας ηγεσίας της Αριστεράς, διορισμένης από ξένα κέντρα αποφάσεων – λαθών που σημάδεψαν στην κοινή συνείδηση την παράταξη και με το στίγμα της φυσικής αυτουργίας φρικιαστικών εγκλημάτων. Πάντως, δίκαια ή άδικα, τον διωγμό βίωνε ο Ελληνας αριστερός ως δεδομένη πραγματικότητα. Που σημαίνει ότι η μετοχή στην πολιτική Αριστερά, ώς τις 24 Ιουλίου 1974, ήταν μια ακραία διακινδύνευση. Κινδύνευε ο Αριστερός να στερηθεί τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματά του, να περιθωριοποιηθεί κοινωνικά, να υφίσταται από τον κάθε χωροφύλακα ταπεινώσεις, ξυλοδαρμούς, αυθαίρετες κρατήσεις, να ζει με την απειλή της φυλακής, βασανιστηρίων, εξορίας ή και του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Με αυτά τα δεδομένα, στην Αριστερά στρατεύονταν, ώς τις 24 Ιουλίου 1974, άνθρωποι κατά τεκμήριο θυσιαστικής αυταπάρνησης, δοκιμασμένης ανιδιοτέλειας. Πάλευαν οι Αριστεροί, για μια κοινωνία δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, ανθρωπιάς, που θα την απολάμβαναν γενιές μελλοντικές, όχι οι ίδιοι. Και βέβαια, στα ηγετικά κλιμάκια, ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας της κομματικής εξουσίας (εγγενής στον Μαρξισμό - Λενινισμό) διέφθειρε συνειδήσεις, γένναγε καμποτίνους στυγνής εγωπάθειας που εξόντωναν δόλια συντρόφους συμμαχητές μόνο από φθόνο, για αυτασφάλιση. Αλλά ο μεγάλος αριθμός των αγνών, απλοϊκών οπαδών, που δεν είχαν ιδέα από μαρξιστική «διαλεκτική» μηχανιστικής απανθρωπίας ή από τον μακιαβελικό οπορτουνισμό του Λένιν, συνέχιζε την ανιδιοτελή στράτευση στο όραμα των κοινωνιοκεντρικών προτεραιοτήτων και του πατριωτισμού.



Αυτή η Αριστερά της ανιδιοτέλειας τέλειωσε στις 24 Ιουλίου 1974. Με τη μεταπολίτευση και για λόγους που έχουν εμπεριστατωμένα αναλυθεί, η μεταπρατική, αλλά διωκόμενη, ώς τότε Αριστερά έγινε εξουσία. Κυβερνούσε ο Καραμανλής, αλλά κυρίαρχη ιδεολογία στη χώρα, δίχως αντίπαλο, δίχως αντιπρόταση, ήταν ένας αναχρονιστικός Μαρξισμός με πλήθος δογματικές αποφύσεις. Οποια κρατική δραστηριότητα ή κοινωνικός θεσμός προσφερόταν για ιδεολογική εκμετάλλευση, στελεχωνόταν με κομματικούς της μεταπρατικής Αριστεράς, αυτονόητα. Το ΠΑΣΟΚ επισημοποίησε το αυτονόητο: λαφυραγώγησε τις ψήφους της Αριστεράς αντιπροσφέροντας πόστα εξουσίας, θεσμοποιημένη ιδεολογική κυριαρχία.

Ετσι, η ένταξη στην Αριστερά, από ακραία διακινδύνευση, μεταποιήθηκε σε εφόδιο και προϋπόθεση καριέρας, προβολής, δημοσιότητας, πλουτισμού. Πραγματικές ή επινοημένες περγαμηνές «αντίστασης» στη δικτατορία, αλλά και μόνο η οργανωτική προσχώρηση στις αριστερές «προοδευτικές δυνάμεις» έγιναν το εφαλτήριο για αναρρίχηση σε θώκους πανεπιστημιακούς, σε πόστα εξουσίας στην εκπαίδευση, σε υψηλές διοικητικές ευθύνες σε κάθε σχεδόν πτυχή του δημόσιου τομέα.


Αλλαξε η γλώσσα της Αριστεράς. Εγινε γλώσσα οργανωμένης διεκδίκησης του ατομικού συμφέροντος, θωράκισης απαιτήσεων ισοπεδωτικής αναξιοκρατίας, προτεραιοτήτων αυτονόητου καταναλωτισμού, συνδικαλισμένης αντικοινωνικής, επιθετικής ιδιοτέλειας. Η Αριστερά έγινε πρακτική καταλήψεων, απεργιών κοινωνικού κόστους, γκανγκστερικών εκβιασμών, απροκάλυπτης αλαζονικής άρνησης των κανόνων του κοινοβουλευτισμού. Στα πανεπιστήμια, στα σχολειά, σε κάθε έκφανση οργανωμένου πολιτιστικού βίου και πληροφόρησης η Αριστερά έχει επιβάλει αδυσώπητη τρομοκρατία των μετριοτήτων που κάνουν καριέρα ως αντάλλαγμα της κομματικής τους υποταγής.

Οχι δεξίωση πανηγυρισμού, μνημόσυνο πένθους για το ιστορικό τέλος της αυταπαρνητικής Αριστεράς απαιτεί η επέτειος στις 24 Ιουλίου.


Χρήστος Γιανναράς

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008

Ο Ξυπόλητος Ήρωας!

Η Αφρική απέκτησε τον πρώτο της χρυσό ολυμπιονίκη χάρη στις λακκούβες ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου κάπου στην Αιθιοπία. Αν δεν είχε στραβοπατήσει ενώ έπαιζε μπάλα ο Ουάμι Μπιράτου, θα έμπαινε αυτός στο αεροπλάνο για τη Ρώμη και όχι ο Αμπέμπε Μπικίλα.

Η αλλαγή έγινε κυριολεκτικά την ύστατη ώρα. Η πτήση από την Αντίς Αμπέμπα ήταν έτοιμη για αναχώρηση, όταν επιστρατεύτηκε κακήν κακώς ο άγνωστος Μπικίλα. Δεν είχε παπούτσια μαζί του, αλλά έτσι κι αλλιώς σκόπευε να τρέξει ξυπόλητος...

Ο Μπικίλα ήταν γιος βοσκού, γεννημένος σ' ένα χωριό ονόματι Τζάτο στις 7 Μαρτίου 1932 - τη μέρα του ολυμπιακού μαραθωνίου του Λος Αντζελες. Παιδί πάμφτωχης οικογένειας, αποφάσισε μικρός να καταταγεί στον αυτοκρατορικό στρατό της Αιθιοπίας, για να στηρίξει οικονομικά τους δικούς του. Δεν είχε καν χρήματα για να πάρει το λεωφορείο. Ταξίδεψε για πρώτη φορά στην πρωτεύουσα με τα πόδια. Αλλά αυτή η πρωτοβουλία άλλαξε τη μοίρα του. Οταν τον είδε να τρέχει ένας Φινλανδός προπονητής ονόματι Ονι Νισκάνεν, στρατολογημένος από την αιθιοπική κυβέρνηση για να προπονεί αθλητές, τον ενέταξε γρήγορα στο γκρουπ των εκλεκτών.Πριν από τη Ρώμη, ο Μπικίλα είχε τρέξει μόνο 2 μαραθωνίους. Συνήθιζε να προπονείται με γυμνά πέλματα, οπότε δεν δίστασε να πάρει τη μεγάλη απόφαση όταν είδε ότι υπήρχε πρόβλημα με τα παπούτσια που έδωσε στην αιθιοπική αποστολή η Adidas. Το μοναδικό ζευγάρι που περίσσευε του έπεφτε μεγάλο: «Κανένα πρόβλημα. Θα τρέξω ξυπόλητος...».

Ξυπόλητος... τρέλανε τη Ρώμη κι όλο τον κόσμο. Ο ολυμπιακός μαραθώνιος του 1960 ήταν ο πρώτος που έγινε βράδυ, ο πρώτος που ξεκίνησε έξω από το Στάδιο, ο πρώτος που ολοκληρώθηκε έξω από αυτό (στην αψίδα του Μ. Κωνσταντίνου). Τη διαδρομή φώτισαν πυρσοί, τους οποίους κρατούσαν Ιταλοί φαντάροι. Τον παρακολούθησαν δεκάδες χιλιάδες ενθουσιώδεις Ρωμαίοι, στους δρόμους της «αιώνιας πόλης». Οσα είδαν εκείνο το βράδυ είχαν κοσμοϊστορική σημασία. Σήμερα, μισό αιώνα μετά, ολυμπιακός μαραθώνιος δίχως Αφρικανούς πρωταγωνιστές ακούγεται σαν οξύμωρο σχήμα. Ο Αμπέμπε Μπικίλα ήταν ο πιονιέρος, αυτός που χάραξε τον δρόμο. Ο πρώτος χρυσός ολυμπιονίκης από τη Μαύρη Αφρική...«Περισσότερο απ' όλους, να προσέξεις αυτόν με το 26», συμβούλευσε τον Μπικίλα ο προπονητής του πριν από την εκκίνηση. Σύμφωνα με τις επίσημες λίστες, «αυτός με το 26» ήταν ο Μαροκινός Ραντί Μπεν Αμπντεσελέμ, το φαβορί της κούρσας.

Ο Μπικίλα έδωσε γρήγορο ρυθμό, ξέφυγε γρήγορα από το πλήθος και βρέθηκε επικεφαλής, δίπλα δίπλα με έναν μαυριδερό Αραβα, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Στη φανέλα του είχε τον αριθμό 185. Μάταια έψαχνε ο ήρωάς μας για τον δρομέα με το νούμερο 26. Στην πραγματικότητα, ο Ραντί ήταν αυτός που έτρεχε στο πλευρό του! Το λάθος που είχε γίνει στη μοιρασιά των αριθμών ουδόλως πτόησε τον Μπικίλα. Πιστός στις εντολές του Νισκάνεν, ο λιπόσαρκος Αιθίοπας πάτησε το γκάζι στο 40ό χιλιόμετρο και εξαφανίστηκε προς τον τερματισμό.Το σημάδι του ήταν ο περίτεχνος οβελίσκος του Αξουμ. Τον είχαν κλέψει Ιταλοί στρατιώτες από την Αιθιοπία το 1937 και έμελλε να τον επιστρέψουν 68 χρόνια αργότερα, υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής. Κάτι σαν Ελγίνεια «made in Africa»...Το τελευταίο εμπόδιο που είχε να υπερπηδήσει ο Μπικίλα πριν από τον τερματισμό του (2:15:16.2) ήταν μια βέσπα που πετάχτηκε μπροστά του περίπου 50 μέτρα πριν από το νήμα! Τουλάχιστον δεν τον χτύπησε κανένα τραμ, όπως εκείνο το φουκαρά Κενυάτη στον περσινό μαραθώνιο της Αθήνας...

Η Αιθιοπία υποδέχθηκε τον Μπικίλα με τιμές εθνικού ήρωα. Ο Χαϊλέ Σελασιέ του απένειμε παράσημο ανδρείας και τον προβίβασε στον βαθμό του δεκανέα. Γρήγορα, όμως, ο ολυμπιονίκης βρέθηκε μπλεγμένος: οι πραξικοπηματίες του Μενγκίστου εκμεταλλεύθηκαν την αφέλεια και την αγραμματοσύνη του και τον στρατολόγησαν στους κόλπους τους. Ο Μπικίλα βρέθηκε να κρατάει όπλο άθελά του, αλλά αρνήθηκε να πυροβολήσει επισήμους του καθεστώτος Σελασιέ. Οταν η κυβέρνηση κατέπνιξε το κίνημα, καταδίκασε σε θάνατο όσους συμμετείχαν σε αυτό. Τον Μπικίλα έσωσε από την κρεμάλα ο ίδιος ο αυτοκράτορας, υπό την πίεση πολυάριθμων επωνύμων της χώρας.Ανάμεσα στους Αγώνες του 1960 και του 1964, ο Μπικίλα έχασε μόνο μία φορά, στον μαραθώνιο της Βοστώνης το 1963. Ενώ όμως ετοιμαζόταν για το Τόκιο, υπέστη κρίση οξείας σκωληκοειδίτιδας και κατέρρευσε από τους πόνους. Ο θρύλος λέει ότι επέστρεψε στις προπονήσεις λίγες ώρες μετά την εγχείρηση. Ετρεχε στην αυλή του νοσοκομείου...

Ο Μπικίλα ταξίδεψε στην Ιαπωνία, αλλά έμοιαζε αδύναμος, αφού είχαν περάσει μόλις 40 μέρες από τη μέρα που χειρουργήθηκε. Ακόμη και όταν παρουσιάστηκε στην αφετηρία του μαραθωνίου, ελάχιστοι του έδιναν πιθανότητες νίκη. Δεν ήταν καν ξυπόλητος. Αυτή τη φορά φορούσε παπούτσια Asics.Η στρατηγική που ακολούθησε ήταν ίδια με του 1960: έμεινε με το γκρουπ των πρωτοπόρων ώς τα μισά και στη συνέχεια επιτάχυνε. Ηδη, στο 20ό χιλιόμετρο, ο ρυθμός του ήταν εξοντωτικός για τους υπόλοιπους. Ο Μπικίλα μπήκε πρώτος στο Στάδιο του Τόκιο, σε χρόνο ρεκόρ (2ω12:11.2) δίχως να απειλείται από κανέναν. Οταν εμφανίστηκε ο δεύτερος, είχαν περάσει κιόλας τέσσερα λεπτά. Εβδομήντα πέντε χιλιάδες Ιάπωνες αποθέωναν τον Αφρικανό, ο οποίος είχε ξαπλώσει στο χορτάρι και έκανε ασκήσεις για να χαλαρώσει. «Θα μπορούσα να τρέξω άλλα δέκα χιλιόμετρα αν χρειαζόταν», δήλωσε αργότερα στους εμβρόντητους δημοσιογράφους.Η μπάντα στο Τόκιο δεν γνώριζε τον εθνικό ύμνο της Αιθιοπίας. Κι έτσι, ο Αμπέμπε Μπικίλα γιόρτασε το ιστορικό του κατόρθωμα ακούγοντας τον γιαπωνέζικο ύμνο...Ο Μπικίλα έγινε ο πρώτος μαραθωνοδρόμος που κέρδισε δύο χρυσά ολυμπιακά μετάλλια. Θέλησε να κερδίσει και τρίτο, αλλά η προσπάθειά του στο Μεξικό τελείωσε άδοξα στο 17ο χιλιόμετρο, εξαιτίας ενός τραυματισμού (ρωγμώδες κάταγμα) στο πόδι. Η αποχώρησή του άνοιξε τον δρόμο για έναν άλλο σπουδαίο Αιθίοπα, και καλό φίλο του Μπικίλα, τον Μάμο Βόλντε. «Θα έχανα σίγουρα αν δεν είχε τραυματιστεί ο Αμπέμπε», παραδέχθηκε ο Βόλντε.

Αυτή η κακοτυχία ήταν ασήμαντο αστειάκι μπροστά στην τραγωδία που ακολούθησε. Ενα χρόνο αργότερα, ο Μπικίλα οδηγούσε το Volkswagen που του χάρισε η αιθιοπική κυβέρνηση για το θαύμα του 1964, όταν έχασε τον έλεγχο προσπαθώντας να αποφύγει μια φοιτητική διαδήλωση. Τα τραύματά του στη σπονδυλική στήλη και στο σβέρκο αποδείχθηκαν σοβαρότατα. Ο δις ολυμπιονίκης έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και έζησε την υπόλοιπη ζωή του σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Το μόνο που κατόρθωσαν οι γιατροί που τον χειρούργησαν στο νοσοκομείο Στόουκ Μάντεβιλ της Αγγλίας (όπου νοσηλεύτηκε πολλά χρόνια αργότερα και ο συγχωρεμένος πια Μπόμπαν Γιάνκοβιτς) ήταν να τον μετατρέψουν από τετραπληγικό σε παραπληγικό.Ο Αμπέμπε Μπικίλα, ο «ξυπόλητος αυτοκράτορας» της Ρώμης, δεν απομακρύνθηκε από τους στίβους. Ασχολήθηκε με την τοξοβολία και συχνά ισχυριζόταν μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι θα έτρεχε στον μαραθώνιο του Μονάχου με το καροτσάκι. Πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία στις 25 Οκτωβρίου 1973, σε ηλικία μόλις 41 ετών. Στην κηδεία του κηρύχθηκε εθνικό πένθος στην Αντίς Αμπέμπα, όπου τον αποχαιρέτησαν 75.000 συμπατριώτες του.
Νικ. Παπαδόγιαννης

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2008

Frente Zapatista de Liberacion Nacional! Αλληλεγγύη στα κινήματα!

Σε μια εποχή ακινησίας και δουλοπρέπειας, που η λέξη ελευθερία γίνεται σπάνιο είδος και βρίσκεται μόνο στα λεξικά και βέβαια σε μια εποχή που η εθνική και λαική κυριαρχία για πολλούς συνανθρώπους μας είναι άγνωστες λέξεις,νομίζω ότι πρέπει να ασχοληθούμε με κάποιους σπουδαίους ανθρωπους που κάνουν σπουδαία πράγματα παραμερίζοντας το προσωπικό τους όφελος(ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ). Οι καιροί είναι δύσκολη γιαυτό και μόνο θεωρώ σημαντικό το ότι ίσως εκλεγεί ένας μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ. Ελπίζουμε να μην απογοητεύσει τον απλό κόσμο και να δουλεέψει για την ελευθερία καθώς γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημάινει ανθρώπινα δικαιώματα. Εξάλλου η διαφορά με τον ανίκανο και επικύνδυνο προκάτοχό του, Τζόρτζ Μπούς είναι έτσι κι άλλίώς εμφανής.


Μέτωπο Ζαπατίστας για την Εθνική Απελευθέρωση- Μεξικό

«Ενώ θα μπορούσα να τα έχω όλα για να μην έχω τίποτα, αποφάσισα να μην έχω τίποτα για να τα έχω όλα»
Subcomandante Marcos


Η εξέγερση


Το κίνημα των Ζαπατίστας (Ejercito Zapatista de Liberacion Nacional EZLN -Στρατός των Ζαπατίστας για την Εθνική Απελευθέρωση) ξεκίνησε την δράση του το 1994. Ιθαγενείς στην πλειοψηφία τους, αλλά και λευκοί και μιγάδες, εξεγέρθηκαν και δημιούργησαν τον Στρατό των Ζαπατίστας.

Η εξέγερση ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου του 1994 όταν κατέλαβαν την πρωτεύουσα του ομόσπονδου μεξικανικού κρατιδίου Τσιάπας το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας. Σταδιακά η εξέγερση επεκτάθηκε και σε άλλες πολιτείες στο νότιο Μεξικό. Οι Ζαπατίστας ζητούν για λογαριασμό των ιθαγενών Ινδιάνων να ζήσουν ελεύθεροι χωρίς διώξεις, γη για να καλλιεργήσουν και να πάψουν να αποτελούν το περιθώριο της μεξικανικής κοινωνίας. Ο ρατσισμός, η γενικευμένη μιζέρια και η έλλειψη στοιχειωδών συνθηκών διαβίωσης αλλά πάνω από όλα η πείνα είναι οι αιτίες που όπλισαν το χέρι των ιθαγενών αγροτών που απαρτίζουν τον Στρατό των Ζαπατίστας (ΕΖLN).


O Mάρκος


Εκπρόσωπος και οργανωτής του κινήματος είναι ο Subcomandante Marcos. Ο «υποδιοικητής» όπως αυτοαποκαλείται, (αφού διοικητής κατά τον Μάρκος είναι ο λαός), δεν γεννήθηκε στη ζούγκλα αλλά ξέρει να την εκπροσωπεί με χιούμορ, να την εκφράζει και να την ενθουσιάζει. Ο ίδιος έχει πανεπιστημιακή μόρφωση και επαναστατική εμπειρία, και δηλώνει πως ο αγώνας του είναι αγώνας για όλους τους φτωχούς του Μεξικού. Είναι αγώνας για να ζει ο λαός με ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

Οι Ζαπατίστας είναι ίσως το μοναδικό αντάρτικο κίνημα στη Λατινική Αμερική το οποίο πολεμάει με τη δύναμη του λόγου περισσότερο παρα των όπλων. Ο Μάρκος άριστος γνώστης της δύναμης των μέσων μαζικής ενημέρωσης τα χρησιμοποίησε για να κάνει γνωστά σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα τα αιτήματα των Ζαπατίστας σε όλο τον κόσμο και να κερδίσει την συμπάθεια εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αποφεύγει την ξύλινη γλώσσα της αριστεράς και δανείζεται εκφραστικά μέσα των ιθαγενών αλλά και ποιήματα και στίχους τραγουδιών δημιουργώντας έναν λόγο πρωτότυπο. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να γνωστοποιήσει σε όλον τον κόσμο τα άιτήματα του κινήματος. Στο λόγο του είναι συγκινητικός, ρομαντικός, χιουμορίστας, και μάλιστα έχει εκδόσει βιβλία και περιοδικά. Έχει δώσει συνεντεύξεις σε εφημερίδες, τηλεοπτικά δίκτυα, ραδιόφωνα και έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς στη Λατινική Αμερική.

Το καθεστώς στο Μεξικό στην προσπάθεια του να πλήξει το κύρος του Μάρκος έδωσε στην δημοσιότητα τα στοιχεία του, λέγοντας μάλιστα πως δεν είναι ιθαγενής και πως δεν τους εκπροσωπεί. Τον Φεβρουάριο του 1995 αποκαλύφθηκε πως πρόκειται για τον Ραφαέλ Σεμπαστιάν Γκιγιέν Βισέντε που γεννήθηκε το 1957 στο Ταμπίκο, μια παράκτια πόλη στον κόλπο του Μεξικού, στην πολιτεία Ταμαουλίπας με σπουδές φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο UNAM, ο οποίος μάλιστα ακολουθούσε ακαδημαϊκή καριέρα όταν αποφάσισε να ενταχθεί στο αντάρτικο.

Ο ίδιος είχε πει για τον εαυτό του. Ο Μάρκος είναι όλες οι καταπιεσμένες μειονότητες που αντιστέκονται, εκρήγνυνται και λένε "Φθάνει πια!". Όλες οι μειονότητες την ώρα που πρέπει να μιλήσουν, και όλες οι πλειονότητες την ώρα που πρέπει να σωπάσουν και να υπομείνουν. Όλοι οι αποκλεισμένοι που αναζητούν ένα λόγο, το λόγο τους, αυτό που ξαναδίνει την πλειοψηφία στους αιώνια διασπασμένους, εμάς. Ό,τι ενοχλεί την εξουσία και τις καθησυχασμένες συνειδήσεις, αυτό είναι ο Μάρκος...


Αναδιανομή της γης


Οι Ζαπατίστας ζητούν επίσης αγροτική μεταρύθμιση με ανακατανομή της γης και κάποια μορφή αυτονομίας των ιθαγενών. Το κίνημα των Ζαπατίστας δεν είναι πολιτικό κόμμα. Αντίθετα έχει προτείνει τη συγκρότηση μιας μεταβατικής κυβέρνησης στην πολιτεία της Τσιάπας με τη συμμετοχή όλων των μη κυβερνητικών μαζικών συλλόγων και τοπικών ομάδων. Αυτη η επαναστατική κυβέρνηση έχει ήδη συγκροτηθεί και σε αυτην συμμετέχουν εκπρόσωποι των συλλογικών οργανώσεων των ιθαγενών.

Ταυτόχρονα, περίπου 38 δημαρχίες από τα ορεινά της Τσιάπας που συμμετέχουν και αποτελούν τη βάση της επαναστατικής κυβέρνησης διοικούμενες από υποστηρικτές των ανταρτών έχουν προχωρήσει ήδη σε κατάληψη και αναδιανομή της γης.

Εκπαίδευση


Όλες οι ινδιάνικες φυλές, 57 συνολικά, που μιλούν 92 διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους, έχουν τα ίδια αιτήματα. Αναγνώριση της ιδιαιτερότητας τους, γη, τροφή, υγεία και εκπαίδευση. Στο Μεξικό το ποσοστό αναλφαβητισμού είναι 10,46%, αλλά στις κοινότητες των Ινδιάνων ξεπερνάει το 50%. Μάλιστα, το 75% των παιδιών των Ινδιάνων δεν τελειώνουν ούτε καν την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το 86% πεθαίνει από απλές εντερικές διαταραχές, ενώ το 60% υποσιτίζεται.

Από τα 100 εκατομμύρια του πληθυσμού το 43% ζεί κάτω από το όριο της φτώχειας, ποσοστό που αφορά κυρίως τους Ινδιάνους. Στην Τσιάπας μάλιστα οι ανισότητες υπήρξαν ακόμη πιο έντονες από ότι στο υπόλοιπο Μεξικό. Χαρακτηριστικό της περιοχής είναι ότι μεγάλοι γαιοκτήμονες κατέχουν μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις στις οποίες δουλεύουν οι ιθαγενείς. Πριν από λίγες δεκαετίες ακόμη δεν επιτρεπόταν οι ιθαγενείς να περπατάνε στα πεζοδρόμια!