Μικρά χαμόγελα στον φακό, μεγάλες στιγμές στην Ιστορία!!

"Η καλύτερη χρήση της ζωής είναι να την αφιερώσεις σε κάτι που θα διαρκέσει περισσότερο απ' αυτήν".

William James, 1842-1910
Αμερικανός φιλόσοφος

Η μνήμη και η Ιστορία διαρκούν περισσότερο από την ίδια την ζωή. Ευτυχώς. Γιατί σε αυτά τα δυο στοιχεία, χτίζονται ολόκληρες κοινωνίες, δομές, πολιτισμοί και φυσικά Πόλεις.



Είναι μόνο μια μικρή εισαγωγή, για να αναδείξω την σημαντικότητα του έργου ενός blog που καταγράφει μέσα από μια σειρά παλιών φωτογραφιών, την ιστορία της πόλης μας. Με πρόσωπα και ιστορίες, που γνωρίζουμε σχεδόν όλοι σε αυτό τον μικρό, αλλά δικό μας τόπο. Μέσα από τους ανθρώπους, στην τυχαία στιγμή που φωτογραφήθηκαν, χωρίς να το γνωρίζουν, γίνονται οι καταγραφείς μιας μοναδικής πλατφόρμας πολιτισμού και κληρονομιάς.




Ένα μπράβο δεν αρκεί στους δημιουργούς του filoiko.blogspot.com διότι από αυτές τις μικρές ιδέες και πράξεις, κινητοποιούνται πνευματικοί και άλλοι μηχανισμοί.. Το δείχνει άλλωστε και η επισκεψiμότητα του blog.

Η Μεγάλη Ντροπή!!

Ήταν τέτοια εποχή πριν από δυο χρόνια. Είχε μόλις κυκλοφορήσει ένας πολυ σοβαρός τουριστικός οδηγός, για την περιοχή μας. Για την ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ ανέφερε μόνο τα εξής:

«Δεξιά όπως φεύγουμε από Άρτα, βρίσκεται μια ΑΘΛΙΑ ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΥΛΗ, που λέγεται Φιλιππιάδα. Δεν αξίζει να δει κανείς κάτι, προσπεράστε την».

Τι να δει ο καημένος συγγραφέας, ακόμη και το καμπαναριό που είναι πάνω στο δρόμο δεν φαίνεται πια. Ντροπή μας.
Είχα στείλει τότε ένα email για να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα των κατασκευαστών. Κακώς.

Αυτά προς γνώσιν όσων νομίζουν ότι από τα μπετά πεθαίνουν μόνο οι κάτοικοι, τα πουλιά, οι πελαργοί και η αισθητική μας.

Πεθαίνει ο τουρισμός, η ιστορία και τελικά η πόλη μας.

«ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΤΕ, ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ!»

Παραθέτω την παλιά ανάρτηση!




Πρίν από μερικές ημέρες πήρα στα χέρια μου τον τουριστικό οδηγό της Road Edition για την Ήπειρο. Πρόκειται για μια σοβαρή εταιρεία που κάνει ενδελεχή έρευνα πριν κυκλοφορήσει κάποιο τουριστικό οδηγό. Δυστυχώς με θλίψη μου διαπίστωσα ότι για την Φιλιππιάδα δεν αναφέρει τίποτε, ενώ περιγράφει λεπτομερώς μικρά χωριά και κοινότητες. Το κυριότερο όμως είναι ότι ο συγγραφέας του βιβλίου αναφέρεται με ιδιάιτερα απαξιωτικό τρόπο για την πόλη μας χωρίς να γνωρίζει τίποτε για αυτή. Έστειλα στην Road, φαξ και email, το οποίο σας παραθέτω παρακάτω. Σας παρακαλώ στείλτε όσα email διαμαρτυρίας μπορείται, καθημερινά, ώστε να καταλάβουν το ατόπημά τους.

update( καλύτερα στείλτε τα στους μηχανικούς της πόλης).



Αθήνα 02-04-07

Αγαπητέ κύριε Ψημένε,

Με μεγάλη ικανοποίηση πήρα στα χέρια μου τον καινούργιο σας τουριστικό οδηγό, για την Ήπειρο. Περιμέναμε χρόνια αυτή την έκδοση, καθώς πολλές φορές έχουμε χρησιμοποιήσει για τις διακοπές μας ανάλογες, τεκμηριωμένες και σοβαρές προτάσεις σας.

Δυστυχώς μας απογοητεύσατε σε κάποια σημεία και για να μπω κατευθείαν στον θέμα, αναφέρεστε απαξιωτικά για την πόλη της Φιλιππιάδας. Δικαίωμα σας, να μην γράψετε τίποτε για την πόλη αυτή, από την άλλη θα έλεγα είναι υποχρέωσή σας καθώς αφορά στην πολύπλευρη ενημέρωση των αναγνωστών σας οι οποίοι μόνοι τους θα αποφασίσουν ποια πόλη θα επισκεφθούν.

Δεν είναι δεοντολογικό να μην αναφερθείτε, έστω και σε δυο γραμμές για μια πόλη που υπάρχει σε Αυστριακούς χάρτες από τον 17ο αιώνα, που έχει κάποια εξαιρετικά πετρόχτιστα κτίρια, διατηρητέο ξενοδοχείο από το 1870, στο οποίο έμεινε ο Βενιζέλος, τρομερή βλάστηση και αρκετά μνημεία. Ίσως να μην σας ενδιαφέρει προσωπικά το ότι η πόλη ήταν το αρχηγείο του Ελληνικού Στρατού κατά την απελευθέρωση της Ηπείρου. Μπορεί όμως να ενδιαφέρει τους αναγνώστες σας, οι οποίοι θα μπορούσαν να θαυμάσουν την πέτρινη βίλα, Τούρκου αξιωματούχου και μετέπειτα στρατηγείο των Ελλήνων. Υπάρχουν πολλά ακόμη ιστορικά στοιχεία, δεν θα τα αναφέρω για να μην σας κουράσω.

Να υποθέσω όμως ότι το σφάλμα της μη αναφοράς της πόλης , στον οδηγό σας έγινε από προχειρότητα και όχι από κάποια εμπάθεια. Ναι, υπάρχουν αρκετά άθλια κτίρια, όπως υπάρχουν και στα Γιάννενα και στο Ηράκλειο της Κρήτης. Θα έπρεπε λοιπόν να μην αναφέρετε για αυτό τον λόγο τις δυο προαναφερθείσες πόλεις;

Θα σας πω μόνο για να κλείσω ότι από τον δρόμο που περάσατε για να περιγράψετε άλλες περιοχές, υπάρχει ένα θρυλικό καμπαναριό- κόσμημα αρχιτεκτονικής. Θα ήταν αδύνατο να μην το είδατε εκτός κι αν περάσατε βράδυ, με σκοπό να μην μείνετε ούτε λεπτό στην Φιλιππιάδα. Απέναντι ακριβώς από το καμπαναριό υπάρχει άλλη μια μοναδική εκκλησία του 17ου αιώνα και αυτή επάνω στον δρόμο που διασχίσατε για τα Ιωάννινα.

Λυπάμαι που με τα τόσα μέσα που παρέχει η σύγχρονη εποχή και η τεχνολογία δεν συλλέξατε κάποιες πληροφορίες και γράψατε τόσο άσχημα για την Φιλιππιάδα, όταν περιηγητές προηγούμενων αιώνων, χωρίς τα δικά σας μέσα, έκαναν ειδικές αναφορές.

Είμαι σίγουρος ότι δεν μπορείτε πλέον να διορθώσετε το μεγάλο αυτό λάθος σας, αφού έχουν τυπωθεί οι τουριστικοί οδηγοί. Θα μπορούσατε να κάνετε όμως την απλούστατη κίνηση πριν συντάξετε το κείμενο να πάρετε ένα τηλέφωνο τον Δήμαρχο ή κάποιον άλλο πολίτη της πόλης για να σας δώσουν πληροφορίες.

Είμαι ιδιαίτερα στενοχωρημένος για την πράξη σας αυτή, επειδή έχω περάσει πολλές ώρες με δικούς σας οδηγούς και κυρίως με αυτόν για την Κρήτη, από τον οποίο ομολογώ είδα ένα διαφορετικό νησί από αυτό που επισκεπτόμουν τα προηγούμενα χρόνια.


Ευχαριστώ για την υπομονή σας
Λυπάμαι για το σφάλμα σας

Γιώργος Κολοβάτσιος
Δημοσιογράφος

ΜΗΤΡΩΩΝ ΥΠΟΖΥΓΙΩΝ!

Οι περισσότεροι γνωρίζετε τα μητρώα αρρένων, θηλέων ή ακόμα μητρώα κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων. Σήμερα σας παρουσιάζουμε ένα έγγραφο από τα αρχεία του δήμου Φιλιππιάδος από το 1939. Πάνω από έξι δεκαετίες φέρνει στην πλάτη του αυτό το κομμάτι χαρτιού που καταγράφει τις ανάγκες της εποχής σε ζώα.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι μπορεί σήμερα η μετακίνηση ανθρώπων και προιόντων να φαντάζει παιχνιδάκι, την δεκαετία του 30΄όμως ακόμη και για να φτάσει κανείς στην Άρτα, χρειαζόταν πολλές ώρες. Τα ταξίδια στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο ήταν προνόμιο εξαιρετικά ευκατάστατων περιηγητών που έτσι και αλλιώς άφηναν για χρόνια ολόκληρα το σπίτι τους για να ταξιδέψουν. Σήμερα μέσα σε λίγες ώρες κάνεις τον γύρο της Ευρώπης.

Να πάμε όμως πίσω στο χρόνο και στο 1939. Την εποχή που τα ελάχιστα πέτρινα σπίτια, οι περισσότερες καλύβες και οι χωματόδρομοι αποτελούσαν την ευημερούσα σήμερα πόλη μας. Το μοναδικό μέσο μεταφοράς της εποχής εκείνης τα υποζύγια. Όσοι είχαν άλογα στην κατοχή τους μπορούσαν να μετακινηθούν ευκολότερα, να προωθήσουν τα προιόντα τους και φυσικά να τα χρησιμοποιούν κυρίως στις αγροτικές εργασίες. Η Φιλιππιάδα έγινε οδικός κόμβος της εποχής επειδή ήταν ακριβώς στην ενδιάμεση απόσταση μεταξύ Ιωαννίνων , Πρέβεζας, Σαλαώρας και Κόπραινας, τα μοναδικά λιμάνια που λειτουργούσαν τότε. Γιαυτό και χτίστηκαν στην πόλη μας αρκετά «χάνια», ώστε να ξεκουράζονται άνθρωποι και ζώα.

Στο μητρώο υποζυγίων που σας παρουσιάζουμε σήμερα φαίνεται καθαρά ότι ο Δήμος μας ήταν αρκετά οργανωμένος εν έτη 1939, λίγα μόλις χρόνια μετά την απελευθέρωση από τον τούρκικο ζυγό. Όπως σήμερα είναι υποχρεωτική η άδεια των μηχανοκίνητων οχημάτων έτσι και τότε χρειαζόταν να υπάρχουν καταγεγραμένα όλα τα στοιχεία των αλόγων σε ειδικά έντυπα του δήμου. Τα στοιχεία του ιδιοκτήτη, του υποζυγίου, το ύψος του, το χρώμα και βέβαια από που εξεδώδει η άδεια απόκτησης του ζώου. Φυσικά υπάρχει και το απαραίτητο χαρτόσημο. Τα ονόματα που υπάρχουν σε αυτό το σπάνιο έγγραφο εποχής, υπάρχουν κατά σειρά τα ονόματα των συμπολιτών μας,Ηλία Μάρη, Νικόλαου και Δημητρίο Κολοβάτσιου και Χριστόφορου Γιαννακού.

Υ.Γ. Παρακαλούνται όσοι έχουν στην κατοχή τους κάποιο έγγραφο, τίτλο ιδιοκτησίας, φωτογραφίες ή οτιδήποτε που να αφορά την πόλη μας ας μας στείλουν μια φωτοτυπία, ένα αντίγραφο ώστε να διευρύνουμε την συλλογή μας.

Άρτα εναντίον Φιλιππιάδας

(Κάντε κλικ για μεγέθυνση)
Ένα ακόμη κρατικό έγγραφο που βρέθηκε σε υπόγειο δημόσιας υπηρεσίας της πόλης μας και το οποίο αποκαλύπτει πράγματα και γεγονότα από το παρελθόν βλέπει το φως της δημοσιότητας μέσα από το blog. Είναι ένα ντοκουμέντο που μέσα σε λίγες αράδες μας δίνει πάρα πολλά στοιχεία που αφορούν την ευρύτερη περιοχή. Γραμμένο το 1969 από τον διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας Άρτας και με παραλήπτη την επιτροπή Βασιλικής Πρόνοιας, θέτει κάποια ερωτήματα που ταλανίζουν ακόμη και σήμερα δυο πόλεις που γειτνιάζουν. Ένας οικονομικός «πόλεμος» συμφερόντων και ανάπτυξης μεταξύ Άρτας – Φιλιππιάδας, που ξεκίνησε ένα αιώνα πριν και συνεχίζεται..

Πόσα πράγματα μπορεί να αντλήσει κανείς από ένα έγγραφο που δεν ξεπερνά την μια σελίδα; Η απάντηση είναι πάρα μα πάρα πολλά. Θέματα πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής φύσεως αναλύονται με μεστό τρόπο στην επιστολή που έστειλε τον Δεκέμβριο του 1969 ο τότε διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας Άρτας, Μιλτιάδης Βυζανιάρης ο οποίος ήταν και ο οικονομικός διευθυντής της Παιδοπόλεως.

Ένα τεράστιο θέμα που προκύπτει είναι η διαμάχη μεταξύ Φιλιππιάδας – Άρτας, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε κοινωνικό. Η πρωτεύουσα του όμορου νομού, μια πόλη με μεγάλη ιστορία, εδώ και αιώνες, έχει φυσικά τα ηνία. Είναι μπροστά σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Μην ξεχνάμε ότι η Φιλιππιάδα, ουσιαστικά ένας μικρός οικισμός στις αρχές του 19ου αιώνα, προσπαθούσε και προσπαθεί να ορθώσει ανάστημα και να αποκτήσει την θέση που της αξίζει στον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής. Με δυσκολία από τις αρχές του 1900 και με βασικό πλεονέκτημα ότι είναι κομβικό σημείο για τρεις νομούς (Άρτας – Πρέβεζας – Ιωαννίνων), προσπαθεί να δημιουργήσει ένα διοικητικό κέντρο με πολλαπλά οφέλη για τους κατοίκους της.

Βασικό μειονέκτημα, ότι είναι κοντά σε μια μεγάλη πόλη, όπως η Άρτα. Παρόλα αυτά τα κατάφερε και σήμερα είναι ένα αυτοδιοικούμενο αστικό κέντρο, ένας Καποδιστριακός δήμος που ελέγχει πολλά μεγάλα χωριά και βέβαια, μια ευημερούσα πόλη με αυξημένο θα λέγαμε το κατά κεφαλήν εισόδημα.
Να δούμε όμως ένα- ένα τα σημεία του εγγράφου που επιβεβαιώνουν όσα γράφουμε παραπάνω.

Καταρχήν μαθαίνουμε ότι για πρώτη φορά στα τέλη του 1969 αρχίζει να λειτουργεί στην Φιλιππιάδα, τράπεζα. Όχι βέβαια υποκατάστημα, αλλά πρακτορείο του κεντρικού καταστήματος της Εθνικής Τράπεζας Άρτας. Ο έλεγχος του πρακτορείου, όπως διαβάζουμε με έντονα γράμματα στο έγγραφο, ασκείται από τον διευθυντή της Άρτας, ο οποίος είναι και οικονομικός σύμβουλος στην Παιδόπολη. Το θέμα είναι ότι με διεργασίες του Δημάρχου Φιλιππιάδας, προσπαθούν να τοποθετήσουν στην θέση του οικονομικού συμβούλου Παιδόπολης, τον προϊστάμενο του πρακτορείου Φιλιππιάδας. Κάτι που μάλλον είναι σωστό, καθώς η Παιδόπολη υπάγεται στα διοικητικά όρια του δήμου. Πάντως ο κύριος Βυζανιάρης προσπαθεί φιλότιμα να κρατήσει την θέση, καθώς από αυτήν, όπως θα δούμε παρακάτω, προκύπτουν μια σειρά από οικονομικά οφέλη για την Άρτα.

Ο Δήμαρχος Φιλιππιάδας ζητά να γίνεται η προμήθεια τροφίμων και άλλων υλικών από την πόλη του, κάτι μάλλον φυσιολογικό. Στο έγγραφο βλέπεται ότι ο κύριος διευθυντής χαρακτηρίζει το αίτημα «αστείον» . Κι αυτός έχει δίκιο από την πλευρά του καθώς τα λεφτά που παίζονται για τις προμήθειες στην Παιδόπολη είναι πάρα πολλά σε καθημερινή βάση.

Βασικό επιχείρημα του διευθυντή για να παραμείνουν οι προμήθειες στην Άρτα είναι η έλλειψη ανταγωνισμού στην Φιλιππιάδα. Κι εδώ μαθαίνουμε ένα ακόμη στοιχείο. Ότι το 1969 στην πόλη μας λειτουργούσε μόνο μια μεγάλη εμπορική επιχείρηση. Φαντάζομαι βέβαια ότι θα υπήρχαν αρκετές μικρότερες, τα λεγόμενα μπακάλικα.

Ένα ακόμη στοιχείο που προκύπτει από το εμπιστευτικό έγγραφο είναι ο αριθμός των κατοίκων στις δυο πόλεις, εκείνη την χρονιά. Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία της επιστολής, το 1969 στην Άρτα ζούσαν 27.000 κάτοικοι ενώ στην Φιλιππιάδα – κωμόπολη τότε – 5.000 άνθρωποι.

Ακόμη και σήμερα σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο υπάρχει αυτή η «κόντρα» μεταξύ των δυο πόλεων. Η αλήθεια είναι ότι η Άρτα βρίσκεται ένα επίπεδο πάνω από την Φιλιππιάδα σε πολλούς τομείς. Όμως από την άλλη, η Φιλιππιάδα στέκεται στα πόδια της ευημερεί, παρά τις κάποιες αδυναμίες τα προηγούμενα δέκα χρόνια και προσωπικά θεωρώ ότι με σκληρή δουλειά μπορεί να προκόψει και να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο.

Γράφοντας αυτό το άρθρο, η αλήθεια είναι ότι νοιώθω διχασμένος, για τον λόγο αυτό δεν παίρνω θέση υπέρ της μιας ή της άλλης πόλης. Κι αυτό γιατί θεωρώ, πατρίδα μου και τις δυο πόλεις καθώς έλκω την καταγωγή μου και από την Άρτα και από την Φιλιππιάδα. Μεγαλώνοντας βέβαια στην πόλη των πελαργών νοιώθω λιγάκι πιο δεμένος αλλά δεν παύω να αισθάνομαι και Αρτινός.

Ελπίζω να πάρετε συγκεκριμένη θέση πάνω στο θέμα και θα ήθελα αν έχετε αντιληφθεί, να αναφέρετε διαφορές μεταξύ των δυο πόλεων , που υπερτερούν και που πάσχουν, ποια θεωρείται περισσότερο ευημερούσα και γιατί. Αναμένω σχόλια.

24 Απριλίου 1967 - «Τραγικός έρωτας στην Παιδόπολη»

^{(Κάντε κλίκ στην εικόνα για μεγέθυνση)}

Η ιστορία δεν καταγράφει μόνο πολιτικές, οικονομικές ή άλλες κοινωνικές στιγμές στο πέρασμα του χρόνου. Πολλές φορές μέσα από τα αρχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας προκύπτουν μικρές ή μεγάλες, θλιβερές ή ευχάριστες προσωπικές ιστορίες. Με μια τέτοια θα ασχοληθούμε στο κύριο άρθρο, για να αναδείξουμε με αυτό τον τρόπο ότι οι ανθρώπινες αδυναμίες και τα πάθη, οι έρωτες και το μίσος γεννήθηκαν μαζί με τον άνθρωπο και θα πεθάνουν μαζί με αυτόν, αν πάψει ποτέ να υπάρχει ανθρώπινο είδος. Απολαύστε λοιπόν μια «ροζ» ιστορία και προς Θεού μην μας πείτε κουτσομπόληδες, ήταν ένα σοβαρό θέμα που κατέληξε με την τιμωρία των δυο πρωταγωνιστών μας.


Απρίλιος του 1967. Πάνε λίγες ημέρες που οι άμοιροι στρατηγοί θεώρησαν με το μικρό τους μυαλό (;) ότι θα σώσουν την χώρα. Στην παιδόπολη του Αγίου Αλεξάνδρου στον Ζηρό, η κατάσταση δεν θυμίζει σε τίποτε την ηλεκτρισμένη πολιτική ατμόσφαιρα που επικρατεί στα αστικά κέντρα της χώρας, ακόμη και στην Φιλιππιάδα, λίγα χιλιόμετρα παραπέρα.

Σε ένα καταπληκτικό καταπράσινο τοπίο οι λιγοστοί εργαζόμενοι απολαμβάνουν τον μεσημεριανό ύπνο, μαζί με τα παιδιά. Βέβαια τα ορφανά ονειρεύονται άλλα πράγματα. Κυρίως πότε θα μεγαλώσουν για να ξεφύγουν από την κόλαση που ζούσαν. Και μην κρυβόμαστε όσο και να προσπαθούσαν κάποιοι εργαζόμενοι οι συνθήκες ήταν απαράδεκτες.

Στο θέμα μας όμως. Την ανοιξιάτικη ραστώνη διακόπτουν ξαφνικά οι φωνές της διευθύντριας του ιδρύματος. Ο λόγος; Κάποιος καλοθελητής – από τους αθλίους που κυκλοφορούν και σήμερα και θα κυκλοφορούν πάντα - αποφάσισε να καταδώσει ένα ζευγάρι που ερωτοτροπούσε.

Η καταγγελία συγκλονιστική, ικανή για να ταράξει τα νερά της συντηρητικής κοινωνίας της περιοχής: Εργαζόμενος εθεάθη να εξέρχεται από το δωμάτιο υπαλλήλου της παιδόπολης και μάλιστα χωρίς τα παπούτσια του. Δυστυχώς η κατάληξη των δυο άτυχων νέων που διαπομπεύτηκαν επειδή ο ένας αγαπούσε τον άλλο, ήταν η απόλυση. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των εγγράφων και οι δυο ισχυρίστηκαν ότι ο έρωτάς τους ήταν πλατωνικός. Όμως για τα δεδομένα της εποχής η πράξη ήταν ανήθικη.

Χαρακτηριστικό για τα ήθη της εποχής αλλά και τις συνήθειες είναι το σημείο όπου ο νεαρός εργαζόμενος – εραστής παραδέχεται το γεγονός και ζητά να γίνουν εξετάσεις ώστε να αποδειχθεί η παρθενιά της κοπέλας. Αυτό που μας κάνει εντύπωση είναι το γεγονός ότι δεν το ζητά η ίδια η κοπέλα αλλά ο εραστής της. Και μόνο το γεγονός ότι θα υποβαλλόταν σε εξετάσεις φαντάζει σήμερα ανήκουστο. Κι όμως ήταν λογικό και δεδομένο τότε προκειμένου να σώσει κάποιος την τιμή και την υπόληψή του.

Να πούμε απλώς ότι για μας ο έρωτας σε όλες του τις μορφές είναι αυστηρώς προσωπικό και αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός. Κανείς μα κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παρέμβει, να κρίνει ή να λασπώνει αυτό που νοιώθουν δυο άνθρωποι. Και από την άλλη και είναι το πιο σημαντικό κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες οι ερωτευμένοι αναλαμβάνουν το κόστος των πράξεων τους και το αποτέλεσμα, αυτοί και μόνο αυτοί..

....Φανταστείτε πόσο πρέπει να πληγώθηκε και να διαπομπεύτηκε το θύμα της υπόθεσης δηλαδή η νεαρή κοπέλα που πριν από οποιαδήποτε απόφαση για απόλυση ζήτησε την κανονική της άδεια και υπέβαλε την παραίτησή της.

Για λόγους που αντιλαμβάνεστε έχουμε σβήσει τα ονόματα των πρωταγωνιστών της υπόθεσης.