Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

H (οικονομική) κρίση και ο Δήμος Ζηρού

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Φτάσαμε την χώρα μας στο χείλος του γκρεμού εξαιτίας της συμπεριφοράς των πολιτικών προσώπων. Πρώτα από όλα έβαζαν το δικό τους όφελος και στην συνέχεια για να εξυπηρετήσουν τους πάντες - δηλαδή να μην φωνάζουν οι κουτόφραγκοι πολίτες - έβρισκαν μεσοβέζικες λύσεις, ώστε να ικανοποιούνται ή να διαμαρτύρονται όλοι. Γιατί έτσι, κανείς δεν θα τα βάλει μαζί του - για την όποια ηλίθια, πονηρή ή ιδιοτελή - συμπεριφορά και πράξη του. Διαίρει και βασίλευε λοιπόν. Για να γίνονται οι δουλειές των πολιτικών.

Και έτσι εμείς , το συνονθύλευμα από χωριάτες, το νεοπρολεταριάτο των μεζονετών με κήπο και καγιέν, καθόμαστε ως – όχι σαν – ΒΛΑΚΕΣ και χασκογελάμε. Άντε να κάνουμε για τα μάτια του κόσμου καμιά εξεταστική ή συντονιστική επιτροπή.
Έτσι λειτουργούν οι πολιτικοί μας. Έτσι και εμείς. Σε όλα τα επίπεδα. Από τα θέματα της οικονομίας, της παιδείας, της υγείας ως και την νεοεισερχόμενη στην πόλη μας ονομασία, Δήμος Ζηρού.

Για να τελειώνουμε. Το θέμα δεν είναι αν η ονομασία είναι καλή ή κακή. Το ουσιώδες είναι πως ένας άνθρωπος – ο βουλευτής Παπαχρήστος - για να βγει από την δύσκολη θέση και για να μην μοιραστούν και χαθούν οι ψηφοφόροι του, δημιούργησε ένα θέμα εκ του μηδενός. Δεν ρώτησε κανένα, δεν συμβουλεύτηκε κανένα και με μια επίδειξη αυταρχισμού και μηδενικής δημοκρατικής ευαισθησίας, για το τι θέλει ο κόσμος της Φιλιππιάδας, σήκωσε το τηλέφωνο και είπε τις μαγικές λέξεις. Για να μην έχω πρόβλημα ΕΓΩ (βάλτε ή όχι κόμμα στο εγώ) αποφάσισα Ζηρός.

Κύριε βουλευτά μακάρι να είχα την δύναμη να μπορούσα να αλλάξω το επίθετό σας, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα να το αλλάξετε ξανά. Και σεις -όπως εμείς - το μόνο που θα μπορούσατε να κάνετε είναι κάποιες διαμαρτυρίες άνευ ουσίας και φυσικά στο να συνηθίσετε το νέο όνομα που θα σας έδινα: Μακιαβέλι.
Γιώργος Κολοβάτσιος
Δημοσιογράφος