Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

1700 άμαχοι νεκροί!

Το μέτωπο της Ν. Οσετίας, όπως και τα περισσότερα μέτωπα του Καυκάσου, είναι κληρονομιά της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ενωσης. Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου οι Οσέτιοι ήταν από τους πρώτους που έθεσαν ζήτημα ανεξαρτησίας. Το 1991 η Γεωργία, ανεξάρτητο κράτος πια, κατάργησε την αυτονομία που απολάμβανε ώς τότε η περιοχή.


Ακολούθησαν συγκρούσεις που άφησαν πίσω τους εκατοντάδες νεκρούς και έληξαν με την υπογραφή μιας εύθραυστης εκεχειρίας το 1992.Παράλληλα, η Ρωσία δεν έπαψε να υποδαυλίζει την ένταση ανάμεσα στη Γεωργία και τις εξεγερμένες αυτόνομες δημοκρατίες της Ν. Οσετίας και της Αμπχαζίας. Το εκεί μέτωπο στις αρχές της δεκαετίας του '90 άφησε πίσω του 3.000 νεκρούς και 250.000 πρόσφυγες προκειμένου να μην επιτρέψει στη Γεωργία να μην απομακρυνθεί από τη σφαίρα επιρροής της.



Οι κάτοικοι της Ν. Οσετίας, αν και στην πλειονότητά τους δεν συγγενεύουν φυλετικά ούτε με τους Ρώσους ούτε με τους Γεωργιανούς, υπήρξαν ανέκαθεν φιλορώσοι και πολλοί διαθέτουν ρωσικά διαβατήρια.Η αντιπαράθεση με την Τιφλίδα εντάθηκε ξανά το 2006 με την εκλογή του φιλοαμερικανού Σαακασβίλι στη Γεωργία. Ο νέος πρόεδρος πρότεινε στη Νότια Οσετία διευρυμένη αυτονομία στο πλαίσιο της Δημοκρατίας της Γεωργίας. Οι Οσέτιοι, ωστόσο, σε ένα δημοψήφισμα που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από τη Γεωργία, ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας.

Φέτος η ένταση κλιμακώθηκε, μετά την απόπειρα της Γεωργίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Η Ρωσία δήλωσε ότι δεν θα ανεχθεί την εξάπλωση ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στα νότια σύνορά της και, όπως πιστεύεται, «βοήθησε» έτσι ώστε η Γεωργία να βρεθεί απασχολημένη με ένα εσωτερικό μέτωπο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, η διεθνής κοινότητα θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα παράδοξο για το οποίο έχει και η ίδια σημαντικό μερίδιο ευθύνης: Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον αναγνώρισαν την ανεξαρτησία του Κοσόβου παρά την έντονη αντίδραση της Ρωσίας, που προειδοποιούσε σε όλους τους τόνους για τη δημιουργία ενός κακού προηγούμενου.


Πώς να εισακουστούν σήμερα, όταν απευθύνουν έκκληση για τη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Γεωργίας, η οποία προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει τη Νότια Οσετία, το δικό της «Κόσοβο»;