Οδηγώντας στον... πληρωμένο θάνατο! Κόρινθος - Ιωάννινα

Ταξιδεύω πολύ συχνά από την πρωτεύουσα για την Ήπειρο -για την γενέτειρά μου- φυσικά από τον μοναδικό δρόμο που υπάρχει, μέσω Κορίνθου - Πάτρας - Ιωαννίνων. Η κατάσταση του δρόμου και όχι εθνικής οδού όπως την ονομάζουν, είναι από άθλια έως σοβαρά επικίνδυνη. Μάλιστα, στο κομμάτι Κόρινθος – Πάτρα συμβαίνουν τα περισσότερα θανατηφόρα τροχαία από οπουδήποτε αλλού.

Κάθε φορά που διασχίζουμε αυτό τον δρόμο κάνουμε την προσευχή μας για να φτάσουμε ζωντανοί. Όλες και όλες δυο λωρίδες κυκλοφορίας, χωρίς προστατευτική μπάρα στην μέση, χωρίς κανένα ίχνος ασφάλειας για τους οδηγούς. Κι όλα αυτά το 2011. Tην εποχή του διαδικτύου και του διαστήματος εμείς κινούμαστε σε δρόμους που τους έφτιαξαν το '60 και από τότε τίποτε.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το ανίκανο κράτος όχι μόνο δεν κατάφερε να φτιάξει ένα δρόμο της προκοπής, αλλά έδωσε μεγάλα κομμάτια του σε ιδιώτες με την μέθοδο της παραχώρησης για περισσότερα από 30 χρόνια και με όρους αποικιοκρατικών συμβάσεων. Να σημειωθεί ότι οι συμβάσεις αυτές ψηφίστηκαν ομόφωνα στην βουλή από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Ακόμη και η Ιόνια Οδός, ένα έργο μεγαλόπνοο που εξαγγέλθηκε με τιμές και δάφνες και μας είπαν ότι θα είχε ολοκληρωθεί το 2011(;), δεν έχει ακόμη ξεκινήσει. Έτσι, από την Πάτρα έως τα Ιωάννινα οι οδηγοί κυκλοφορούν σε ένα απαρχαιωμένο μονοπάτι.

Για να επανέλθουμε όμως στις συμβάσεις, οι εταιρίες μπορεί να μην έχουν φτιάξει ακόμη κανένα δρόμο, να μην έχουν ολοκληρώσει κανένα έργο, έχουν όμως καταφέρει να φτιάξουν περισσότερους σταθμούς διοδίων και βεβαίως να αυξάνουν συνεχώς το κόμιστρο με αποτέλεσμα να πληρώνουμε κάποιους για ένα έργο που θα γίνει ….αργότερα. Αυτά βεβαίως συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα και σε (χωρίς ίχνος προσβολής από μέρους μου) σε χώρες του τρίτου κόσμου. Είναι αδιανόητο να μπαίνεις στο κομμάτι Κόρινθος – Πάτρα και να σου ζητούν διόδια. Είναι ληστεία (αφού σου παίρνουν τα χρήματα με το έτσι θέλω) μετά απόπειρας φόνου (όποιος έχει διασχίσει αυτό τον δρόμο καταλαβαίνει τι εννοώ).

Κι ενώ κάποιοι πολίτες κατάφεραν να γνωστοποιήσουν το θέμα αυτό στην κοινωνία, οι υπουργοί τώρα ξυπνούν και ζητούν επαναδιαπραγματεύσεις με τις εταιρίες για να μειωθούν τα διόδια. Άρα, κάποιοι δεν έκαναν καλά την δουλειά τους και υπέγραφαν εις βάρος του ελληνικού λαού. Πρέπει λοιπόν να αγωνιστούν και για να μειώσουν τα διόδια, αλλά και για να στείλουν φυλακή όσους το αξίζουν. Κύριοι δικαστές το ξέρετε ότι με αυτά και με εκείνα που ανέχεστε, έχουμε 2011 και δεν υπάρχει ένας ολοκληρωμένος οδικός άξονας που να τέμνει την μικρή μας χώρα;

http://www.star.gr/egnomi/79517

Γιώργος Κολοβάτσιος

Μεγάλη ιστορική προσφορά για την Φιλιππιάδα!

Κυκλοφόρησε το βιβλίο με την ιστορία της Φιλιππιάδος,ένα βιβλίο που όλοι περιμέναμε πως και πως. Ο ακούραστος συγγραφέας-ερευνητής Αλέκος Γεωργίου μετά από πολύχρονη και δύσκολη έρευνα κατάφερε να συγκεντρώσει έναν μεγάλο όγκο ιστορικών και άλλων στοιχείων που αφορούν την πόλη μας και με την βοήθεια του φίλου δημοσιογράφου Φάνη Μπάρκα, η έκδοσή του είναι γεγονός. Ένα βίβλίο που θα κοσμεί την βιβλιοθήκη κάθε Φιλιππιαδιώτη..

Ο τίτλος του βιβλίου είναι “Φιλιππιάς και πέριξ” και αναμένουμε όλοι με αγωνία την παρουσίασή του.

Ο συγγραφέας μεταξύ των άλλων σημειώνει στον πρόλογο:
Η μεγαλοιστορία της περιοχής είναι σε γενικές γραμμές καταγεγραμμένη. Στο παρόν έγινε μία προσπάθεια να απομονωθούν τα γεγονότα της μεγαλοιστορίας και να καταγραφεί η μικροιστορία της περιοχής Φιλιππιάδας. Να ειδωθεί η ιστορία από τα κάτω προς τα πάνω.
Ο κάμπος Φιλιππιάδας-Αρτας και τα ορεινά προς τα βόρεια, καθ όλη τη διάρκεια της γνωστής ιστορίας, υπήρξε θέατρο πολεμικών αναμετρήσεων, εκστρατειών, μετακινήσεων λαών, καταστροφών κλπ. Σ αυτή τη γη γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Αξίζει τον σεβασμό μας και την πρέπουσα στάση μας στην ιερότητά της....


Το βιβλίο διατίθεται προς το παρόν από τα γραφεία της ΦΩΝΗΣ του ΑΓΡΟΤΗ στη Φιλιππιάδα και σύντομα θα πωλείται και από τα βιβλιοπωλεία.

Ανοίγει το bar ξεκινά η μουσική..

Απόσπασμα΄για την Φιλιππιάδα σε βιβλίο του 1859!

Παρουσίαση του βιβλίου Ιμαρέτ στην Φιλιππιάδα

Το Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2010 στις 7μμ στο Δημαρχείο Φιλιππιάδας θα γίνει παρουσίαση του μυθιστορήματος του Γιάννη Καλπούζου "Ιμαρέτ. Στη σκιά του ρολογιού"

Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν ο Σύλλογος Φιλιππιαδιωτών Αττικής,ο Σύλλογος Γυναικών Φιλιππιάδας και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο συμπατριώτης μας δημοσιογράφος Γιώργος Κολοβάτσιος και ο συγγραφέας

Το μυθιστόρημα "Ιμαρέτ. Στη σκιά του ρολογιού", κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών 2009 του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου

Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με ιστορικό φόντο την οθωμανοκρατούμενη Αρτα την περίοδο 1854-1882 και τη συνύπαρξη τριών φυλών Ελλήνων, Τούρκων και Εβραίων.



ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
O Γιάννης Καλπούζος, γεννήθηκε το 1960 στην Άρτα . Πρωτοεμφανίστηκε με την ποιητική συλλογή "Το νερό των ονείρων" το 2000, χρονιά που εκδόθηκε και το πρώτο του μυθιστόρημα "Μεθυσμένος δρόμος". Από τότε έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή "Το παραμιλητό των σκοτεινών θεών" (2006), το ποιητικό έργο "Έρωτας νυν και αεί" και το μυθιστόρημα "Παντομίμα Φαντασμάτων".

Φιλιππιαδιώτικος Νεορεαλισμός στις 25 Αυγούστου ή αλλιώς Ladri di Biciclette!!

Στις 25 Αυγούστου με ολόγιομο φεγγάρι, θα συμβεί κάτι μοναδικό για την πόλη μας και κυρίως για τους κατοίκους της. Στην -ελπίζω- κατάμεστη πλατεία, οι υπεύθυνοι του blog filoiko, θα προβάλλουν σε στυλ πλανόδιου παλιακού σινεμά – όπως κάποτε στον τοίχο του Άγιου Βησσαρίωνα – εκατοντάδες φωτογραφίες από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα έως και σήμερα. Ένα μοναδικό αρχείο που έχει δημιουργηθεί με την επιμονή του Μιλτιάδη αλλά κυρίως με την βοήθεια των ιδιοκτητών αυτών των μικρών θησαυρών που απεικονίζουν, πρόσωπα, πράγματα, τόπους, χαρές και λύπες.

Σε αυτές τις παλιές φωτογραφίες θα διακρίνεις εσένα και μένα, τους γονείς σου, τους συγγενείς, τους φίλους σου, τις κρυψώνες, τους τόπους που έπαιζες, που έτρεχες να κρυφτείς για να κλάψεις, τις γιορτές, τις λύπες και τα πανηγύρια. Σε αυτές τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που ο χρόνος τις έφθειρε, όσο και τους ανθρώπους θα διακρίνεις πολέμους και εθνικές εορτές, τον φίλο που έλειψε, τον γείτονα που πέθανε και είχες χρόνια να τον δεις, την πόλη σου να αλλάζει μέσα στις δεκαετίες. Το ασπρόμαυρο που έγινε έγχρωμο και την κατάφυτη Φιλιππιάδα που θα γίνει γκρίζος Ζηρός. Αλήθεια. Αν αυτό δεν είναι γνήσιος Φιλιππιαδιώτικος νεορεαλισμός τότε τι είναι;

«Η κάμερα έξω από τα στούντιο, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί, οι ιστορίες που γεννιούνται μέσα από την αληθινή ζωή: σ' αυτές τις φωτογραφίες το ψέμα της μυθοπλασίας παραχωρεί την θέση του στην αλήθεια της πραγματικής ζωής». Όχι. Δεν είναι ο ορισμός του περιεχομένου των φωτογραφιών που θα προβάλλει το filoiko. Όσο κι αν σας ακουστεί απίστευτο είναι ο ορισμός για τον Ιταλικό κινηματογραφικό νεορεαλισμό. Που ξεκίνησε το 1943 με το «Έμμονο πάθος» (Ossessione) του Luchino Visconti και κορυφώθηκε το 1943 με το «Κλέφτης Ποδηλάτων» (Ladri di Biciclette) του Vittorio De Sica.


Με την άδεια του Filoiko κλέψαμε μερικές φωτό και με τους αγαπημένους μας Pearl Jam φτιάξαμε ένα βιντεάκι.

Πριν πολλά χρόνια, στα τέλη της δεκαετίας του 70΄ένα μικρό αγόρι κόλλησε την αρρώστια του σινεμά από τον πατέρα του. Καθώς δεν υπήρχε κινηματογράφος στην Φιλιππιάδα, το πρόγραμμα είχε κάθε Κυριακή επίσκεψη στο σινεμά REX στην πλατεία Κιλκίς. Έβλεπαν μαζί ταινίες γουέστερν ή τις περιπέτειες του Ταρζάν. Στην αφελή παιδικότητα η επίδραση της σκοτεινής αίθουσας ήταν τρομακτική. Περίμενε κάθε μέρα να γίνει Κυριακή για να ξεκινήσει η ταινία. Άνοιγαν άλλοι κόσμοι, μέσα και γύρω από το μυαλό του που οι φίλοι του δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Όσα και αν τους έλεγε για την αφίσα της ταινίας «Ωραία μου κυρία» (My fair lady) με το πρόσωπο της πανέμορφης Audrey Hepburn που κοσμούσε τις σκάλες αριστερά, λίγο πριν μπεις στην αίθουσα, για τις μαγικές εικόνες που προβάλλονται τόσο ζωντανά μπροστά σου, εκείνοι δεν καταλάβαιναν.

Και ξαφνικά ήρθε εκείνη η Κυριακή που άλλαξε την ζωή του για πάντα. Ο μικρός έμπαινε στο σινεμά με τον πατέρα του για να δουν το φίλμ «ο Ταρζάν στον Αμαζόνιο». Τότε τους σταμάτησε ο Μάχος, ο θρυλικός ιδιοκτήτης της αίθουσας και τους είπε τα εξής: «Δυστυχώς σήμερα δεν έχει παιδικό. Από την Αθήνα έκαναν λάθος και μου έστειλαν αντί για Ταρζάν ένα ιταλικό ασπρόμαυρο. Τσακώθηκα μαζί τους από το τηλέφωνο αλλά δεν βγήκε τίποτε. Θα παίξουμε λοιπόν το ιταλικό. Μου είπαν ότι είναι ωραίο, αλλά τι να σας πω. Αν θέλετε μπαίνετε".

Ο πατέρας που αποφάσιζε δεν το σκέφτηκε. Έκοψαν τα εισιτήρια, μπήκαν στην αίθουσα που πάντα η μυρωδιά της ήταν ευωδία για τον μικρό και μόλις έσβησαν τα φώτα έπεσαν οι τίτλοι. «Κλέφτης Ποδηλάτων» (Ladri di Biciclette) του Vittorio De Sica. Μια συγκλονιστική ιστορία ενός πατέρα και του γιού του, που τους κλέβουν το ποδήλατο, εργαλείο δουλειάς για την οικογένεια, στην διαλυμένη μεταπολεμική εποχή στην Ιταλία. Μόλις τέλειωσε η ταινία, όλα είχαν αλλάξει για τον μικρό, τίποτε δεν θα ήταν πια το ίδιο. Ούτε η ζωή του, ούτε το μέλλον του. Άνοιξαν οι ορίζοντες και το μυαλό του. Από τότε δεν έχει ξανανιώσει τόσο δυνατό συναίσθημα. Ίσως να συμβεί τώρα. Στις 25 Αυγούστου, κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι όταν κλείσουν τα φώτα της πλατείας της μικρή του πόλης. Και θα κοιτάζει γύρω του. Να βρει στα μάτια κάποιων μικρών παιδιών που θα είναι εκεί, τον μικρό που μεγάλωσε. Είναι μαγικό το πανί. Είτε με σινεμά είτε με φωτογραφίες.



Οι παλιές φωτογραφίες είναι, πάνω απ' όλα, μια ηθική θέση από την οποία κοιτάζει κανείς τον κόσμο -στη συνέχεια μετατρέπεται σε αισθητική θέση, το ξεκίνημα είναι όμως ηθικό. Για να παραφράσω την ρήση του Roberto Rossellini για τον κινηματογραφικό νεορεαλισμό.

Γιώργος Κολοβάτσιος

Μάχη Σουλιωτών - Τούρκων στην Φιλιππιάδα! Από βιβλίο του 1886

Η μικρή μας πόλη έχει διαδραματίσει το δικό της ρόλο στο πέρασμα των αιώνων και της ιστορίας, της Ηπείρου και της Ελλάδος. Μια μικρή αναφορά υπάρχει και σε αυτή την σπάνια έκδοση βιβλίου, που εντοπίσαμε στην βιβλιοθήκη του Harvard το οποίο εκδόθηκε το 1886 και αφορά την δράση των Σουλιωτών. Σύμφωνα με την υπάρχουσα βιβλίογραφία που διαθέτουμε αρκετές οικογένειες Σουλιωτών βρήκαν καταφύγιο στην Φιλιππιάδα ή το παλιό Ελευθεροχώρι και εγκαταστάθηκαν μόνιμα.

Εντυπώσεις από την Φιλιππιάδα σε κείμενο του 1912!

«Η προς Φιλιππιάδα οδός προβαίνουσα διέρχεται δια του Ελευθεροχωρίου οικουμένου υπό Χριστιανών εις 500 ανερχομένων και μετά 10 λεπτά άγει εις Φιλιππιάδα (Παλαιά και Νέα) υπό Χριστιανών και Τούρκων οικουμένην.

Η Φιλιππιάς εινε κέντρον εμπορικόν δύο επαρχιών της Λάκκας και του Λούρου, αίτινες περιλαμβάνουσι 70 χωριά και κώμας άπασας Ελληνικάς. Όλον το εμπόριον όθεν συγκεντρούνται ενταύθα. 70 διάφορα καταστήματα έχουσιν εγκατασταθεί οριστικώς. Πλήν 2-3 οθωμανικών και Εβραικών τα άλλα είνε Ελληνικά.

Η Φιλιππιάς έχει το ξενοδοχείον του ύπνου «το Σύνταγμα» μετ΄επιπλώσεως τελείας και καθαριότητος. Το κτίριον είνε νεόκτιστον μετά δωματίων ευρυχώρων και εγκαταστάσεως ασετιλίνης. Έχει δε και ικανά καφεία πέριξ της δενδροφυτευμένης πλατείας ως και εστιατόρια σχετικώς καθάρια.

Αι οδοί της Φιλιππιάδος ευρύτατοι. Δεξιά και αριστερά περιβόλια, και σεράγια Τούρκικα τα οποία προσδίδουσι χάριν εις την κωμόπολιν, ήτις υπό την Ελληνικήν διοίκησιν θα καταστή παράδεισος διαμονής........»

Στην φωτογραφία αυτή του 1930 βλέπεται το ξενοδοχείο, στην αριστερή πλευρά του δρόμου!


Είναι μόνο ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο Έλληνα περιηγητή για την πόλη μας. Στην διάθεσή μας υπάρχουν πάρα πολλά κείμενα και βιβλία τα οποία στο μέλλον αν υπάρχει και η διάθεση από τον Δήμο της πόλης θα δημοσιευτούν συνολικά.
Για την ιστορία, το ξενοδοχείο «το Σύνταγμα »που αναφέρεται στο παραπάνω κείμενο είναι αυτό που αποκαλούμε σήμερα «Χάνι Τσουμάνι» και το οποίο έχουμε εγκαταλείψει στην μοίρα του.

Mε κάποιο τρόπο ο Δήμος θα πρέπει να βρει χρήματα ώστε να αγοράσει το κτίριο από τον σημερινό του ιδιοκτήτη, κάτι που κάνουν δεκάδες δήμοι με ιστορικά κτίρια σέ όλη την χώρα.

Το νέο Δ.Σ του Συλλόγου Φιλιππιαδιωτών Αττικής

Την Κυριακή το πρωΐ, 14 Μαρτίου 2010, στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, διεξήχθηκαν οι εκλογές γιά την ανάδειξη νέου Δ.Σ. του Συλλόγου Φιλιππιαδωτών Αττικής "Ο Αγιος Βησσαρίων". Το νέο Δ.Σ. που προέκυψε είναι το εξής:

Πρόεδρος: Κολοβάτσιος Γεώργιος
Α' Αντιπρόεδρος: Κολιός Ζώης
Β' Αντιπρόεδρος: Πήλιος Σπύρος
Γραμματέας: Ρούκος Δημήτριος
Ταμίας: Μάνθου Αντωνία
Υπεύθ. Δημ. Σχέσεων: Δέμιτσας Φώτης
Μέλος: Ντάκουλας Μιλτιάδης



Το νέο Δ.Σ θα ήθελε να ευχαριστήσει από καρδιάς τους συμπολίτες μας που μας στήριξαν και δίνουμε υπόσχεση ότι θα εργαστούμε με όλη μας την δύναμη για να αναδείξουμε την πόλη που αγαπάμε!! Φυσικά περιμένουμε την βοήθεια όλων των μελών μας.

Κύριοι του Focus, μας χρωστάτε πολλά πράγματα που έχετε κλέψει. Ζωές, χρήματα, πολιτισμό….

Η μαυροφορεμένη γιαγιά με τις δεκάδες ρυτίδες – όσες και τα χρόνια της – προσπαθούσε μάταια χωρίς γυαλιά να δει την φωτογραφία που κρατούσε μπροστά της ο εγγονός της. Ήταν το γερμανικό περιοδικό Focus που είχε στο εξώφυλλο την Αφροδίτη της Μήλου να κάνει με το μεσαίο δάχτυλο μια χυδαία χειρονομία ενώ στον τίτλο έγραφε «Απατεώνες στην Ευρωοικογένεια».


«Μην στενοχωριέσαι» είπε συγκαταβατικά η γιαγιά με την πραότητα των 90 και βάλε χρόνων της. «Ο πολιτισμός και η τέχνη δεν μπορούν να νικηθούν από κανένα. Πόσο μάλλον από αυτούς που δίχασαν δυο φορές την Ευρώπη και προκάλεσαν εκατόμβες νεκρών. Εξάλλου γιόκα μου, να ξέρεις ότι οι χειρονομίες δεν βγάζουν σε καλό. Μια φορά που το είχα κάνει σε γερμανούς των Ες – Ες την περίοδο της κατοχής, όταν με έπιασαν να κλέβω ένα καρβέλι ξερό ψωμί, ξέρεις τι μου έκαναν; Μου κράτησαν το χέρι και με μια κίνηση ο ένας τους μου έσπασε το χέρι χτυπώντας το στο γόνατό του. Να τους πεις λοιπόν λεβέντη μου» συνέχισε σε αυστηρό ύφος, «ότι οι μαύρες στιγμές στην ιστορία δεν γράφονται ούτε από ψεύτικα οικονομικά στοιχεία, ούτε από τις οικονομικές δυσκολίες μιας χώρας. Παρά μόνο από το θάνατο που προκαλεί ο πόλεμος και οι δυστυχίες του. Δεν θα ομιλούν παιδί μου αυτοί που αιματοκύλισαν ολόκληρο τον κόσμο δυο φορές. Αυτοί που κατά την διάρκεια της κατοχής έκλεψαν τις περιουσίες μας, αφάνισαν τις ζωές μας και άρπαξαν τις αρχαιότητες μας κατά την διάρκεια της κατοχής. Αυτοί που δεν δέχονται να πληρώσουν τις πολεμικές αποζημιώσεις στην Ελλάδα που ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ».



Έφτιαξε για λίγο το μαντήλι στα μαλλιά της. Άλλαξε στάση στην πολυθρόνα της. Ο εγγονός της διέκρινε ότι τα μάτια της ήταν υγρά εδώ και ώρα. Και απορούσε πως δεν έτρεχαν δάκρυα. «Είναι γιατί φορτίστηκα από θυμό για την αλαζονεία τους κι όχι από στενοχώρια για αυτά που γράφουν», τον πρόλαβε. «Με όλα αυτά που τραβήξαμε στον πόλεμο, δεν κρατήσαμε μίσος. Εγώ αγόρι μου έχασα τον μπαμπά μου στην κατοχή και ο παππούς σου τον αδερφό του. Από τους ναζί. Παρόλα αυτά στα δύσκολα εκείνα χρόνια πήγε ως οικονομικός μετανάστης στην χώρα που μας αφάνισε. Δεν κράτησε ποτέ μίσος για τους Γερμανούς, παιδί μου. Σεβόταν το ψωμί που έτρωγε, κι όπως μου έλεγε συνέχεια, τα Ελληνικά φτηνά εργατικά χέρια, ανόρθωσαν την διαλυμένη και κατεστραμμένη χώρα τους». Χύθηκε αναπαυτικότερα στην πολυθρόνα και χάθηκε στις σκέψεις της. Δεν έδωσε σημασία στον εγγονό της που την κοιτούσε με απορία και θαυμασμό.

Όταν την ακούμπησε στην πλάτη, σχεδόν τρόμαξε. «Γιαγιά, άκου τι θα κάνω», αποκρίνεται ο μικρός. «Θα ψάξω στο ίντερνετ – και μην με ρωτάς τι είναι αυτό – την διεύθυνση του περιοδικού και θα τους γράψω όσα μου είπες». Εκείνη χαμογέλασε.

Ο μικρός άνοιξε τον φορητό υπολογιστή και άρχισε να σερφάρει. Βρήκε τελικά το email του περιοδικού. «redaktion@focus.de» . Ξεκίνησε να γράφει με μανία: «Κύριοι του Focus, δεν χρωστάμε σε κανένα. Αντιθέτως, μας χρωστάτε πολλά πράγματα που έχετε κλέψει. Ζωές, χρήματα, πολιτισμό….»

Γιώργος Κολοβάτσιος

Υ.Γ. Το email του περιοδικού Focus είναι πραγματικό. Όσοι θέλετε μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να διαμαρτυρηθείτε. H φωτογραφία είναι από το Άουσβιτς, ό,τι πιο γνωστό έχουν προσφέρει οι Γερμανοί στην Ιστορία...

Έγγραφο του Αστυνομικού τμήματος Φιλιππιάδος του 1914!

Ένα ακόμη ντοκουμέντο παρουσιάζει η ιστοσελίδα μας, που αφορά αμοιβή αστυνομικών για την σύλληψη του διαβόητου ληστή της περιοχής, Α.Στριφτάρη.
Τα ονόματα των αστυνομικών που θα μοιράστηκαν τότε 6000 δραχμές είναι: Καρβέρης, Πασαθέος και Μαυρογιάννης.

(κάντε κλικ για μεγέθυνση)


Παρακαλώ όσοι έχετε σπάνια έγγραφα και χειρόγραφα κάντε ένα κόπο και στείλτε τα στο gkolovatsios@star.gr

Ιστορικός χάρτης του 1829 για την Φιλιππιάδα!

Ένα ακόμη ιστορικό ντοκουμέντο έρχεται στο φως της δημοσιότητας. Πρόκειται για ένα χάρτη που φυλλάσεται σε μουσείο της Βιέννης.

Δημιουργήθηκε από τον Αυστριακό στρατό το 1829 και καταγράφει τα τουρκοκρατούμενα Βαλκάνια. Εμείς σας παρουσιάζουμε το κομμάτι του χάρτη που μας αφορά και που δείχνει την περιοχή μας. Είναι σημαντικός καθώς πληροφορούμαστε με στοιχεία πλέον ότι τουλάχιστον από τις αρχές του 19ου αιώνα υπήρχαν τα χωριά,Φιλιππιάδα και Ελευθεροχώρι.


(κάντε κλικ στη φωτο για μεγέθυνση)

Για να αναφέρονται στον χάρτη, βγάζουμε το συμπέρασμα, ότι δεν επρόκειτο για μικρούς οικισμούς με πέντε , έξι καλύβες, αλλά πρέπει να είχε ικανό αριθμό κατοίκων εκείνη την περίοδο ώστε να αποτυπωθεί από τους χαρτογράφους του Αυστριακού στρατού.

Με τον χάρτη αυτό λύνεται και μια ιστορική ανακρίβεια. Πρίν από χρόνια ο σύλλογος Άγιος Βησσαρίων είχε εκδόσει ένα βιβλίο με την ιστοριά της πόλη μας. Μεγάλη προσπάθεια για τα δεδομένα της εποχής που στηριζόταν όμως σε προσωπικές αφηγήσεις και όχι σε επιστημονικά δεδομένα. Αναφέρεται λοιπόν στο πόνημα αυτό ότι το όνομα «Ελευθεροχώρι», είχε δωθεί μετά την δημιουργία της Νέας Φιλιππιάδας. Το ίδιο αναφέρεται και στην ιστοσελίδα http://1gym-filipp.pre.sch.gr/ του γυμνασίου της πόλης μας. Μια πολύ ωραία σελίδα από μαθητές και καθηγητές.Παραθέτουμε το κείμενο:


«Το όνομά του αποτελεί σύνθεση των λέξεων Ελεύθερο + χωριό. Το θεωρούσαν ελεύθερο ίσως γιατί ήταν τριγυρισμένο από πυκνή βλάστηση ώστε να είναι αθέατο στους διαβάτες. Η επικρατέστερη όμως υπόθεση είναι το όνομα να συνιστά μια αντίδραση των Ελλήνων στους Οθωμανούς. Οι τελευταίοι, όταν ίδρυσαν τον οικισμό της Νέας Φιλιππιάδας, δεν άφηναν τους Έλληνες να μείνουν στη νέα πολιτεία τους. Πήγαν, λοιπόν, στο διπλανό χωριό κι επειδή εκεί ζούσαν ελεύθεροι από την καταπίεση των Τούρκων, το ονόμασαν Ελεύθερο Χωριό»

Σύμφωνα με τον χάρτη λοιπόν, η ονομασία Ελευθεροχώρι, είναι προγενέστερη της Νέας Φιλιππιάδας, άρα δεν στέκουν οι παραπάνω απόψεις. Γινεται προσπάθεια να πάρουμε ένα αντίγραφο του χάρτη από το μουσείο της Βιέννης και ελπίζουμε να τα καταφέρουμε και να γίνει κτήμα των Φιλιππιαδωτών.

Και ποιός ξέρει ίσως να αποτελέσει ένα από τα εκθέματα του μουσείου της πόλης μας, ενός μουσείου που όλοι ονειρευόμαστε την ίδρυσή του.

Καλές Γιορτές..

Επιστρέφουμε με ρεπορτάζ από Δευτέρα. Μέχρι τότε να σας ευχηθούμε από καρδιάς, Καλές γιορτές με υγεία και ευτυχία. Πάνω από όλα να είστε πάντα καλά με τις οικογένειες και τους φίλους σας.

Ο Γιάννης Καλπούζος νικητής του Βραβείου Αναγνωστών 2009

Με τον Γιάννη μας γνώρισε ένας κοινός φίλος από την Άρτα. Τον άκουγα με προσοχή τις φορές που πίναμε καφέ, να μου περιγράφει με πολύ μεγάλο ζήλο τον τρόπο που μάζεψε όλα τα στοιχεία για το βιβλίο του ΙΜΑΡΕΤ.

Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι πολλά από τα στοιχεία του βιβλίου είναι πραγματικά και πως ειδικά οι άνθρωποι του τόπου μας θα πρέπει να το διαβάσουν οπωσδήποτε.

Ένα μεγάλο μπράβο Γιάννη. Το βιβλίο σου θα μας συντροφεύει πάντα!



Το μυθιστόρημα "Ιμαρέτ. Στη σκιά του ρολογιού", του δικού μας συγγραφέα Γιάννη Καλπούζου, κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών 2009. Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με ιστορικό φόντο την οθωμανοκρατούμενη Αρτα την περίοδο 1854-1882 και τη συνύπαρξη τριών φυλών: Ελλήνων, Τούρκων και Εβραίων.

''Το ανθρώπινο στοιχείο και ό,τι εμπεριέχεται σε αυτό από τη γέννηση ως τον θάνατο, η καθημερινή ζωή πίσω από τα γεγονότα που καταγράφει η επίσημη ιστορία και η αλήθεια του'' άλλου'' δοσμένη μέσα από τις διαδοχικές αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο, ενός Έλληνα και ενός Τούρκου είναι τα κυρίαρχα στοιχεία του μυθιστορήματος'', έλεγε ευχαριστώντας τους αναγνώστες ο Γ. Καλπούζος, παραλαμβάνοντας από την διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ, Κατρίν Βελισάρη, το βραβείο- ένα ωραιότατο αγαλματίδιο- αναγνώστη που φιλοτέχνησε ειδικά, ο Διαμαντής Αϊδίνης.

O Γιάννης Καλπούζος, γεννήθηκε το 1960 στην Άρτα . Πρωτοεμφανίστηκε με την ποιητική συλλογή "Το νερό των ονείρων" το 2000, χρονιά που εκδόθηκε και το πρώτο του μυθιστόρημα "Μεθυσμένος δρόμος". Από τότε έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή "Το παραμιλητό των σκοτεινών θεών" (2006), το ποιητικό έργο "Έρωτας νυν και αεί" και το μυθιστόρημα "Παντομίμα Φαντασμάτων".

Το μυθιστόρημά του, "Ιμαρέτ. Στη σκιά του ρολογιού", από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών 2009, ένα βραβείο που έχει θεσπίσει εδώ και πέντε χρόνια το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

Για πρώτη φορά φέτος οι αναγνώστες συμμετείχαν με το 50% των ψήφων τους, ενώ το άλλο 50% είναι οι ψήφοι μελών από τις 230 Λέσχες Ανάγνωσης που λειτουργούν σε όλη την επικράτεια και την Κύπρο και οι οποίες κατήρτισαν την ''βραχεία λίστα'' των 15 βιβλίων . Συνολικά ψήφισαν, μέσω sms 6000 ψηφοφόροι.

Η επίσημη τελετή βράβευσης του Γ. Καλπούζου θα πραγματοποιηθεί στον πολυχώρο Μεταίχμιο, το βράδυ της Τρίτης, 15 Δεκεμβρίου.

Μικρά χαμόγελα στον φακό, μεγάλες στιγμές στην Ιστορία!!

"Η καλύτερη χρήση της ζωής είναι να την αφιερώσεις σε κάτι που θα διαρκέσει περισσότερο απ' αυτήν".

William James, 1842-1910
Αμερικανός φιλόσοφος

Η μνήμη και η Ιστορία διαρκούν περισσότερο από την ίδια την ζωή. Ευτυχώς. Γιατί σε αυτά τα δυο στοιχεία, χτίζονται ολόκληρες κοινωνίες, δομές, πολιτισμοί και φυσικά Πόλεις.



Είναι μόνο μια μικρή εισαγωγή, για να αναδείξω την σημαντικότητα του έργου ενός blog που καταγράφει μέσα από μια σειρά παλιών φωτογραφιών, την ιστορία της πόλης μας. Με πρόσωπα και ιστορίες, που γνωρίζουμε σχεδόν όλοι σε αυτό τον μικρό, αλλά δικό μας τόπο. Μέσα από τους ανθρώπους, στην τυχαία στιγμή που φωτογραφήθηκαν, χωρίς να το γνωρίζουν, γίνονται οι καταγραφείς μιας μοναδικής πλατφόρμας πολιτισμού και κληρονομιάς.




Ένα μπράβο δεν αρκεί στους δημιουργούς του filoiko.blogspot.com διότι από αυτές τις μικρές ιδέες και πράξεις, κινητοποιούνται πνευματικοί και άλλοι μηχανισμοί.. Το δείχνει άλλωστε και η επισκεψiμότητα του blog.

Ιστορικά ντοκουμέντα από τον πόλεμο 1912-13

Τέτοιες ημέρες του Οκτώβρη, πίσω στο 1912 απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό η πόλη μας. Στις λιγοστές εως ανύπαρκτες εκδηλώσεις που γίνονται για τον εορτασμό, θα έπρεπε να τιμηθούν οι πεσόντες την περίοδο εκείνη. Άνθρωποι, κυρίως νέα παιδιά από την άλλη άκρη της Ελλάδας, έδωσαν την ζωή τους. Όπως το παράδειγμα του παιδιού απο την Κρήτη, που αναφέρεται στο έγγραφο.

Ο Ιωσήφ Δουλγεράκης, που υπηρετούσε την περίοδο εκείνη στο Ανεξάρτητο Σύνταγμα Κρητών, έχασε την ζωή του στο νοσοκομείο που είχε στηθεί στην Φιλιππιάδα. Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι πέθανε όπως πολλλοί στρατιώτες τότε, από τις κακουχίες.

Η μητέρα του, χήρα από άνδρα και έχοντας ακόμη μια 20χρονη κόρη, με το παραπανω έγγραφο στην Νομαρχία Ηρακλείου, ζητά να της δωθεί σύνταξη όπως ορίζει ο νόμος.

Ιστορική φωτογραφία από τον πόλεμο του 1912

Χιλιάδες ήταν οι τραυματίες από όλη την Ελλάδα που νοσηλεύτηκαν στο πρόχειρο νοσοκομείο της Φιλιππιάδας, την περίοδο που το στρατηγείο στήθηκε στην πόλη μας. Η προέλαση του στρατού προς τα Ιωάννινα και οι ιστορικές μάχες στα Πέντε Πηγάδια και το Μπιζάνι, έχουν πολλάκις φωτογραφηθεί.

Εμείς αποδίδουμε τον έλαχιστο φόρο τιμής στους νεαρούς ανώνυμους στρατιώτες που έδωσαν μάχες για την πόλη μας και την χώρα μας. Κάποιοι από αυτούς τους ήρωες εμφανίζονται στην φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω.

Τους ευχαριστούμε

Γ.Κ

«O Θρίαμβος των ….ψηφοφόρων της Ν.Δ»

του Γιώργου Κολοβάτσιου

Αν δει κανείς από μια διαφορετική σκοπιά το αποτέλεσμα των εκλογών, θα αντιληφθεί ότι η διαφορά των 10 μονάδων, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η έντονη πολιτική διαμαρτυρία – τιμωρία, των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας.

Ίσως για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση οι υποστηρικτές ενός κόμματος εξουσίας αποφάσισαν να ψηφίσουν με καθαρά πολιτικό κριτήριο και όχι με την κομματική ταυτότητα, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα.

Ακόμη και κομμάτι του σκληρού πυρήνα των ψηφοφόρων της ΝΔ πήγε στην κάλπη με γνώμονα την (ανεπαρκή) πολιτική ατζέντα του κόμματος και τα μεγάλα λάθη πρώην και νυν υπουργών Κ.Καραμανλή. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το ποσοστό του κόμματος (33%), χαμηλότερο από κάθε άλλη φορά, ακόμη και από το 1981, την εποχή που όλοι περίμεναν να αλλάξει σελίδα η πολιτική της χώρας.

Όπως και σε πολλά άλλα θέματα, ο Κώστας Καραμανλής δεν διέγνωσε σωστά την ανάγκη των ψηφοφόρων του για συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις. Αντιθέτως με πρόσχημα την οικονομία τους ζήτησε για δεύτερη φορά μέσα σε 2 χρόνια ψήφο εμπιστοσύνης, ώστε να απεγκλωβιστεί από την πρωθυπουργία. Αυτό το αντιλήφθηκε όμως και ο τελευταίος οπαδός. Αν συνυπολογίσει κανείς και το κλίμα που διαμόρφωσαν υπουργοί και βουλευτές που καθημερινά σχεδόν παρακαλούσαν τον πρώην πρωθυπουργό να μην προκηρύξει εκλογές, τότε οι ψηφοφόροι είχαν αρκετούς λόγους να πάνε θυμωμένοι στην κάλπη.

Το ότι οι πολίτες αυτοί ψήφισαν με καθαρά πολιτικά κριτήρια δεν φαίνεται μόνο από την τεράστια διαφορά των δυο κομμάτων. Αποδεικνύεται κυρίως σε άλλο επίπεδο, το οποίο δυστυχώς κανείς από τους στενούς συνεργάτες του Καραμανλή δεν είχε την διαύγεια να διακρίνει προ των εκλογών. Θα αναφέρουμε μερικά παραδείγματα:
· Για πρώτη φορά ένα τόσο προβεβλημένο στέλεχος μιας κυβέρνησης, όπως ο γραμματέας του κόμματος, δεν καταφέρνει να επανεκλεγεί ως βουλευτής. Μάλιστα ο κύριος Λευτέρης Ζαγορίτης, λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, ζήτησε από τους πολίτες να καταψηφίσουν όσους πόνεσαν την Ν.Δ. Οι πολίτες δυστυχώς για εκείνον «ήξεραν την αλήθεια και τιμώρησαν αυτόν που έπρεπε».
· Η γραμματέας πολιτικού σχεδιασμού του κόμματος Φεβρωνία Πατριανάκου, αλλά και κορυφαίοι υπουργοί έμειναν εκτός κοινοβουλίου. Για παράδειγμα στο υπουργείο Απασχόλησης, έμειναν εκτός, η υπουργός κυρία Πετραλιά, αλλά και η υφυπουργός κυρία Καλαντζάκου. Στις Σέρρες, ο Θείος του πρώην πρωθυπουργού, κορυφαίο στέλεχος στο νομό που εκλέγεται από το 1963, όχι μόνο δε κατάφερε να εκλεγεί αλλά ήρθε τέταρτος. Οι πολίτες κατάλαβαν αυτό που δεν κατάλαβε ολόκληρο υπουργικό συμβούλιο και έκαναν με τα στελέχη της ΝΔ αυτό που δεν έκανε τα τελευταία χρόνια ο Κώστας Καραμανλής.

Πέρα από την θλίψη ορισμένων παλαιοκομματικών για το σκληρό αποτέλεσμα της 4ης Οκτωβρίου, ο ψυχρός πολιτικός αναλυτής του μέλλοντος, θα διακρίνει την τεράστια αλλαγή του εκλογικού σώματος, σε σχέση με τον τρόπο που σκέπτεται για να ψηφίσει.

Τιμωρήθηκε λοιπόν η πολιτική και όχι το κόμμα. Είναι θρίαμβος του ενεργού και σκεπτόμενου πολίτη που Ειρήσθω εν παρόδω, αναμένει στην γωνία και την νέα κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

«Η προεκλογική καμπάνια …των emo»

του Γιώργου Κολοβάτσιου

Προφανώς αυτοί που ασχολούνται με την προεκλογική καμπάνια της Νέας Δημοκρατίας, θεωρούν ότι οι περισσότεροι Έλληνες ψηφοφόροι είναι εκ φύσεως απαισιόδοξοι, βλέπουν την ζωή με μαύρο χρώμα και το κυριότερο δεν ελπίζουν. Αυτό φαίνεται από την δομή όλων των τηλεοπτικών σποτ του κόμματος, που στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στο ζοφερό τοπίο της οικονομικής κρίσης, στο τέλμα που έχει περιέλθει η χώρα και στο αδιέξοδο ή τέλος πάντων στην επιλογή ενός δύσκολου δρόμου, τον οποίο αν επιλέξουμε θα πονέσουμε.

Με το επιχείρημα ότι τώρα λέει την αλήθεια, ο πρωθυπουργός περιγράφει με μελανά χρώματα την κατάσταση της χώρας και ζητά από τους ψηφοφόρους να συνδράμουν στην ανάκαμψή της, που σημειωτέον, όπως ο ίδιος ομολόγησε στο debate, θα έρθει – αν έρθει – σε δυο χρόνια. Και μας αφήνει πραγματικά κατάπληκτους ο Κώστας Καραμανλής ζητώντας σε κάθε συνέντευξη, σε κάθε τηλεοπτικό σποτ, να αποφασίσουμε ποιόν δρόμο θα ακολουθήσουμε. Τον δύσκολο που μας προτείνει εκείνος ή τον εύκολο δρόμο που προτείνει το ΠΑΣΟΚ. Προσωπικά δεν νομίζω να περιμένει κανείς απάντηση για το τι θα αποφάσιζε ο καθένας εάν δεν υπήρχαν τα κομματικά κριτήρια και οι δεσμεύσεις.

Ερχόμενος με μια ισχυρή αυτοδυναμία το 2004, ο Κώστας Καραμανλής θα μπορούσε εύκολα ή δύσκολα να κάνει πράξη αυτό για το οποίο τον εξέλεξαν οι Έλληνες πολίτες. Να δώσει ελπίδα στον λαό για ένα καλύτερο αύριο, για το μέλλον. Ελπίδα για τα εργασιακά, για την παιδεία, την υγεία και την οικονομία. Μετά από πέντε χρόνια κι ενώ έχουν γίνει βήματα προόδου σε κάποια επίπεδα, με αφορμή αλλά ίσως και πραγματική αιτία, την οικονομική κρίση η κυβέρνηση έρχεται να μαυρίσει τις ψυχές μας, μέσα από την προεκλογική της καμπάνια. Σαν τις ψυχές των νεαρών emo που πριν από μερικά χρόνια είχαν γίνει πρωτοσέλιδο για τις περίεργες «μαύρες» απόψεις τους περί ζωής και θανάτου.

Ε, λοιπόν πάνω σε αυτό το ύφος, της μαύρης αλήθειας, της δυστυχίας και του αδιεξόδου, με βασικό άξονα τα θέματα της οικονομίας, των δημοσίων δαπανών, του ελλείμματος και του χρέους αποφάσισαν οι ειδήμονες της επικοινωνίας στην ΝΔ να χτίσουν την προεκλογική καμπάνια.

Ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία της Πολιτικής Επικοινωνίας να έχει επιχειρηθεί κάτι τέτοιο. Να υπάρχει ως κεντρικό μήνυμα η απαισιοδοξία και το κυριότερο η έλλειψη ελπίδας. Δεν γνωρίζω αν οι ψηφοφόροι θα προτιμήσουν τον Γιώργο Παπανδρέου, αυτό που είναι όμως πασιφανές είναι ότι κατάφερε, έστω επικοινωνιακά, να δημιουργήσει την ελπίδα για κάτι καινούργιο, που θα δώσει φως μέσα από το μαύρο σκοτάδι της παρούσας οικονομικής κρίσης. Τουλάχιστον μέχρι να κλείσουν οι κάλπες. Γιατί μετά κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά μας περιμένει..

«Απέρχομαι, απέρχομαι. Μη κράτει με.Της αηδίας και ανίας είμαι θύμα».

K.Kαβάφης

Υ.Γ. Την ώρα που γράφω, όσο το σκέφτομαι, τόσο πιστεύω ότι οι στίχοι του Καβάφη φαίνεται να περιγράφουν όλους μας, ψηφοφόρους, πολιτικούς, ακόμη και πρωθυπουργούς. Κανείς δεν είναι μόνιμος και φυσικά κανείς δεν φεύγει γιατί το θέλει. Ούτε στην ζωή, ούτε στην πολιτική.

«H ψυχολογία στην υπηρεσία της πολιτικής»

Μετά την παρουσία και τις ομιλίες των δυο αρχηγών - της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης – μπορούμε να εξάγουμε περισσότερο αξιόπιστα συμπεράσματα για τα προγράμματα των δυο κομμάτων εξουσίας, αλλά βεβαίως και την επίδρασή τους στο εκλογικό σώμα, στους πολίτες.

Ξεκινώντας από την παρουσία του Πρωθυπουργού, μπορούσε να διακρίνει κανείς την αμυντική και απολογητική στάση σε όλα τα ερωτήματα που κλήθηκε να απαντήσει. Οι δημοσιογράφοι, ίσως και ασυναίσθητα, απεύθυναν τις ερωτήσεις σαν να επρόκειτο μετά βεβαιότητας για απερχόμενο πρωθυπουργό. Ωστόσο για το κλίμα αυτό την ευθύνη φέρει αποκλειστικά ο Κώστας Καραμανλής και οι επιτελείς του, οι οποίοι τον τελευταίο χρόνο, καθυστερούσαν στην λήψη καίριων αποφάσεων και το κυριότερο δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν την αίσθηση της ασφάλειας στους εργαζόμενους Έλληνες πολίτες.

Αναπόφευκτα η αρνητική ψυχολογία της αγοράς σε συνδυασμό με την διεθνή οικονομική κρίση, δημιούργησαν ένα ζοφερό σκηνικό, τόσο αδιέξοδο που επέδρασε αρνητικά στην ψυχολογία των ψηφοφόρων. Ακόμη και οι σκληροπυρηνικοί νεοδημοκράτες περίμεναν μια πιο συμμαζεμένη και νοικοκυρεμένη διαχείριση του δημοσίου χρήματος.

Είναι λοιπόν λογικό, αν συνυπολογίσει κανείς, την ίδια ρητορική της ΝΔ για τα θέματα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων από το 2003 έως σήμερα, αλλά κυρίως τα σκληρά μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός στην ΔΕΘ για την έξοδο από την κρίση, να δημιουργήσουν ένα αρνητικό κλίμα και μια συνεχώς αυξανόμενη ψυχολογική δυσαρέσκεια στον κόσμο. Κάτι που αποδείχθηκε από τα γκάλοπ που έφερναν πρώτο και με διαφορά το ΠΑΣΟΚ, την στιγμή που κανείς δεν γνώριζε το πρόγραμμα του κόμματος για την οικονομία και την έξοδο από την κρίση.

Από την άλλη πλευρά στην Ιπποκράτους, έδειξαν να μαθαίνουν από τα παθήματα των εκσυγχρονιστών αλλά κυρίως να διδάσκονται από τις αρχές της οικονομίας που διατύπωνε ο ιδρυτής του κόμματος Ανδρέας Παπανδρέου. «Η οικονομίας δεν είναι αριθμοί και μαθηματικά, είναι ψυχολογία», έλεγε ο αείμνηστος πολιτικός και φαίνεται να το εμπέδωσε ο γιός του, με διαφορά δεκαετιών είναι αλήθεια.

Έτσι για εβδομάδες ολόκληρες ο Γιώργος Παπανδρέου κρυβόταν πίσω από την αρνητική ψυχολογία που κατέτρωγε τα σπλάχνα της ΝΔ και του Καραμανλή, προσπαθώντας απλώς να μην πει τίποτε που θα αλλάξει το κλίμα. Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι (2004) ότι στον δικομματισμό η θεωρία του ώριμου φρούτου είναι καλύτερη από οποιαδήποτε πολιτική θεωρία, περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να κάνει πράξη τα λόγια του πατέρα του και να ωφεληθεί από την ψυχολογία της οικονομίας. Και το έκανε στην ΔΕΘ.

Με ένα αισιόδοξο πρόγραμμα οικονομικών μεταρρυθμίσεων που στηρίζετε εξολοκλήρου στην ψυχολογική ανάταση της αγοράς, ανακοίνωσε μια σειρά από μέτρα για τα οποία πρέπει να «ματώσει» ώστε να υλοποιηθούν. Το βασικότερο όμως είναι ότι δεν χάλασε την διάθεση των ψηφοφόρων, με λέξεις που ακούγονται άσχημα, όπως πάγωμα αυξήσεων, περικοπές, αδιέξοδα κλπ.

Αυτό που μένει είναι να δούμε αν και εφόσον η ψυχολογία της μάζας, δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στον Γιώργο Παπανδρέου – κάτι που δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις – αλλά κυρίως να δούμε αν το ΠΑΣΟΚ γίνει κυβέρνηση, ότι πραγματικά η οικονομία είναι ψυχολογία και όχι μαθηματικά. Γιατί τα «νούμερα» που περιγράφουν το δημόσιο χρέος, τα ελλείμματα και τις δημόσιες δαπάνες, πέραν του συναισθήματος για να διορθωθούν χρειάζονται και γενναίες αποφάσεις.

Γιώργος Κολοβάτσιος